Esta historia no se escribe en flamenco. Primero, se trata de cuatro lions y todo el mundo sé que lions no entienden flamenco. Segundo, flamenco es un baile :)
En honor de los lions quería escribirla en español, pero en este caso un montón de gente que también quieren saber lo que pasa en mi vida no van a entender nada de nada. Aunque no me gusta mucho, me parece que el inglés servira para todos. No te preocupes si no entendes todo... no es una historia de lo que hay que entender cada palabra; no es una historia que sale bien en algun idioma... es una historia que se siente... Y te juro, la siento muy fuerte.
I left my readers on the bus from Iguazu to Tucuman. San Miguel de Tucuman, capital of the Tucuman province is famous for its Casa Historica where, in 1816, Argentina's independence was declared. Apart from that, it has a beautiful plaza with impressive buildings and cathedrals. But I wasn't really looking for the fuzz and buzz of a big city. Tucuman was only the starting point for my trip through small culturally rich villages in mountains and valleys, slowly proceeding to the border with Bolivia. The idea had ocurred to me earlier: I wanted to appreciate the region's landscapes and villages in freedom by renting a car, without being bound to the fixed schedules and routes of buses. In the hostel, I met a few people who might be interested in joining me: Cono, a 31year old Italian doctor who should already be doing voluntary work in Cochabamba (Bolivia) but who loves Argentina so much that he hasn't left the country yet... and Maximo, porteño (meaning from BsAs), 21years old and a real mochilero going round by hitchhiking and on his way to visit Bolivia. Great, this goes well, i thought, the three of us going north and - at least till the border - following the same road. One downside, neither of them had a driver's license, leaving me the only driver on difficult gravel roads ascending mountains and descending into valleys. I decided to keep on looking for people and spread the word by leaving leaflets in a few hostels. One guy from Spain responded but after a few hours, it turned out we both had different plans. It didn't seem to easy after all... and when I returned to the hostel Cono and Maximo had decided to leave the next day, leaving the city buy bus, but hitchhiking afterwards. I decided to give it one more day and if nobody responded, i would go with them. That evening we sat together in the hostel, meeting Seba(stian): porteño and medico también and Dani(ela): porteña... Both traveling north towards Salta and Jujuy as well. And in the pouring rain, two other porteños Jorge and Javi(er) arrived, soaking wet and happy to be inside. I left the 'fellowship' around 1o'clock, tired and not used to the BsAs rithm anymore: only to learn the next day that the evening had turned into the night and into the day again when the last two fellows (Cono and Jorge) finally went to sleep, experiencing real difficulties to actually reach the top bunk bed ;)
When nobody responded my search for people to rent a car with, I arrived back in the hostel at 5pm and decided to go with the chicos, taking the bus at 8pm. I was cooking what I had left of vegetables, not realizing that that would be my last really healthy meal for a long time; when suddenly another chico left the bathroom and looked back twice... No! this wasn't possible: Arnaud, a french guy who I'd met on the bus from Rio Gallegos to El Calafate and afterwards a few times randomly in town and Ushuaia, had just arrived and was on his way north into Bolivia as well. We talked a bit and by the time I thought it was time to go: around 7pm cause the bus terminal was at least half an hour's walk, the guys had started to play pingpong. Impatiently I was urging them to pack their bags and hurry up. "Chicos, ya son las 7" but they didn't seem to pay attention to anything apart from the pingpong table and that tiny little white ball. At 7.40pm we finally stood outside the hostel with our backpacks when I was to find out that they had planned to take a cab all along... making fun of my impatience and urge to do things and move our asses... One of the first in a long row of jokes that would be repeated along the trip, exaggerated and hilariously spread onto anyone that would cross our path.
Arriving in Tafi del Valle, a beautifully set mountain village, Seba was already waiting for us, proving to be an excellent guide, leading us to a cheap campsite, where Cono watched how Maximo and I each pitched our tents. Watching and giving instructions, not having the slightest idea of how to do it... when suddenly two familiar faces turned up: Jorge and Javi, los 2 doorweekte chicos van de vorige avond. En, zoals Javi op zijn blog schrijft (zie www.discosrayados.com.ar), het was toen dat de magie begon, alhoewel we dat natuurlijk nog lang niet doorhadden. Met z'n allen trokken we naar het centrale pleintje, kochten brood, kaas, salami, wijn en bier en leerden elkaar een beetje beter kennen.
:) I suddenly realize I have switched to flamenco... well, I'll continue in English now. If you're really desperate to know what I wrote, apparently there's something like Google Translator that does a pretty good job.
I can tell you, we were a strange mix of different characters, and I wasn't sure yet whether I really fitted the group and whether I was going to keep on traveling with them.
Cono, for example, is way more extrovert than I am. He's an entertainer, always fooling and joking around, learning 'dirty' words in castellano, chupando vino, talking, yelling, singing, telling amazing stories about that night in Londra on Trafalgar Square with cuatro lions when Lady Di died... He always ends up in the middle of the attention and everybody loves him for his complete crazyness and lack of timidity. In short, he's a phenomenon and you shouldn't say he's a treinta y uno (tres bien :) ) year old doctor.
The other 3 chicos are all porteños but each of them different from the other. Maximo, 21years old, professional waiter and never leaving without his camera, was soon to be nicknamed 'el maximo boludo'. Always in for a fiesta and joking, he found his 'brother' in Cono, not only sharing the tent but also thoughts, jokes and a constant search for chicas hermosas relindas y muy buena ondas :)
Javi and Jorge, coming from the 100% cumbia camping, suddenly found themselves in a crazy group. With Javi - studying acountancy, and probably the most profoundly wondering and thinking about what life has got to offer - I talked about philosophy, la esencia de las cosas mismas, working and living in Belgium, travelling for one year, emotions, pensamientos... For sure, the 'deepest' conversations, without a joke or sarcastic/ironic remark remark every five minutes, were with Javi. I believe that we both could enjoy the tranquility of sitting on a rock or by the river without the need to talk, to joke, to entertain... just sit and listen to the quietness or restlessness inside, enjoying the emotions and thoughts that lead you through landscapes of mountain tops and valleys.
In this strange grupo I found myself... I found myself searching for a way to be myself... and it took me a while. But by the time I realized I really felt good, I really felt accepted for who I am, I was already inevitably bound by strong emotions to this group.
I haven't talked about Jorge... I believe we all owe him for bringing along the things that brought us more together: la guitarra (or was it Javi's?), la voz y la enseñanza de las canciones argentinas, de divididos entre otros...
The moments we all sat together, singing, playing and enjoying our time are countless... priceless and unforgettable. Sharing a bit of Jorge's passion for music, instruments and lyrics was as much as interesting and beautiful as it was confronting. I am constantly looking for what is driving me in life, what i want to live for, what I want to do, achieve and become... and then there are people that are motivated by and passionately drawn to this one certain particular thing in life. People knowing what they want, whether that is a 'traditional' life with a good job, a nice house with a garden and a beautiful family; or living on the edge hopping from one adventure to the other, meanwhile getting to know the whole world; or living for their music or art... have always tremendously fascinated me. It all seems so simple and easy when you know what you want, but I have learnt that knowing it, is still not the same as achieving or living it... I hope that passion keeps driving us in the right direction though. The day I find such a driving force, and the day that Jorge builds his first instrument... we'll toast to that. :)
This fellowship - not of the ring but of la reina isabelle y sus cuatro lions - continued together, from village to village. In Tafi we welcomed Daniela and all together we climbed the cerro de la cruz with amazing views over the valley. From Tafi it went to Amaicha, by hitchhiking, or lets say, by sticking our thumbs out for about 3 hours without any luck and finally taking the bus ;)
In Amaicha, as well as in Quilmes, with its pre-inca ruins, time has stood still. The people we met there are amazing: warm and friendly, and moreover fighting for their 'earth'. Most of them are descendants of indigenous tribes (eg. the Quilmes) and believe in the power of Pacha Mama (Mother Earth). The head of the town is no mayor but a Cacique, an ancient head of the tribe. Even though they follow Argentine law, they have their own governmental and juridical system. Each year, for the festival of Pacha Mama, where mother earth is celebrated and honored, many people gather around the plaza for fiesta and offers. The evening and night we passed all together in the house of Pacha Mala, one of Amaicha's inhabitants, was arguably one of the best of my whole trip. Cooking tortilla española and pasta, eating and then playing music and singing together observing rarities such as Cono washing dishes and Maximo singing Copla and offering Dani a serenade.... it was a beautiful evening, never to forget.
Such as many evenings to come... Sometimes we were 7 (with Seba and Dani who we usually met in the evening), sometimes we were 10 and a few times our group expanded up to 15 or 20... with music, wine, beer, experiences but especially 'buena onda' (no decent translation, but 'good vibrations' comes close) bringing us together... But always, we were five: la reina Isabelle (who kept standing in this men's men's world) and sus cuatro lions that looked after her (or was it the other way around? :)), cared for her, loved her, made her laugh... and so much more.
From Amaicha we took the bus to beautiful Cafayate. With its nice plaza, tasty wines from bodegas, cocktail bar s'tragos, red and white wine flavored ice cream, tasty empanadas, a red colored quebrada (mountain range) with incredible rock formations, old drunk musicians playing tango and traditional folk at 6.30am... it had everything to make us stay a few days... but for Jorge and Javi the holiday clock was ticking... with only a few days left before returning to the big city life working and studying. The night that we decided what to do and where to go to, from the 26th to the 27th of february, is marked in my memory... I call it 'la noche de la decision dificil' It was the first time we really had to sit and talk for a long while in order to come to a decision that fitted all. From Cafayate we could take the bus straight to Salta and spend our last days there. Or there was the tiny village of Cachi, that was supposed to be really beautiful, but only reachable by 'hacer dedo' (letterlijk te vertalen als 'duim doen') Not only the village but also the road that leads to it (ruta 40) and from there on to Salta are said to be incredible. Our third option was to stay in Cafayate for 2 more nights because on the 28th in the evening the famous 'Serenata', a fourday traditional music festival started.
Three options, five people. Cono wanted to stay for the big fiesta. Already famous for having stayed 15 days in BsAs without doing any sightseeing apart from 'nightseeing', it was impossible to leave a village the day before it would transform into a huge crazy cramped festivalground.
Javi and I wanted to see Cachi...giving more importance to the impressiveness and beauty of nature, then to a fiesta that usually amounts to drinking and singing and enjoying yourself but that you can do anywhere...
Maximo didn't really give his opinion and for a long time Jorge stayed undecided. Twisted between his love for music on the one hand and his knowledge of how amazing Cachi is on the other, he just couldn't make a decision. Finally, it was proposed that he and Cono would stay, Javi and me would go to Cachi and Maximo... Maximo was already sleeping.
But then... I suddenly realized that if that was the decision we would make, if that was what we were going to do... that it was our last evening together. Realizing that, the first thing I felt was resistance.. no, this was not right, this could not be... and I felt it strong... and I'm pretty sure we all felt it.
Cachi was at that moment of a lot less importance than the five of us - la reina y sus cuatro lions - staying together as long as possible. The thing was, I could do Cachi later on from Salta.. but Javi didn't, he didn't have the time...
Leaving us undecided for a while againm we woke up Maximo to ask his opinion...When the only thing he said, sticking his head out of his tent, was "Boludo, I don't want us to separate" the decision fell. I don't know how many hours it took us, but the sun was already sending his first light and warmth, when we finally decided to stay for the Serenata and leave for Salta at 5am on friday, from where Javi and Jorge would return to BsAs and Maxi, Cono and I would continue north.
It was an incredibly intense night, and everybody felt how strong and amazing our little group was. It was then that everybody felt 'la magia' of the group that made us forget about the plans each of us made, the places each of us wanted to see, and the time each of us had left. While I stumbled into my tent, I remember Jorge saying "Que fuerte" before sipping the last bit of whiskey. Que fuerte indeed; I had never felt that much 'at home' while being so far away and I had never felt that much 'myself' while being with people I met only a few days before. And nobody regretted the decision we took that night. We passed an incredible time together, waking up and having somebody saying you "buen dia" and going to sleep saying "hasta mañana" or "que duermes con los angeles" while in between we enjoyed every minute; hanging, joking, singing, playing, drinking, eating and talking around :)
Funny detail: we never made it to the Serenata - the reason why we stayed in the first place - having a few drinks in S'tragos bar on the plaza instead. But it didn't really matter to anyone: we didn't need the Serenata when we had each other :)
But soon... the fellowship was to split, not because of some evil enemy, but for the simple fact that holidays end at some point. We passed the busride from Cafayate to Salta at 5am sleeping, even though we had drunk our mate. Arriving in Salta, finding a bus to BsAs for the chicos, we knew the despedida was near... and even though tiredness blinded our minds, it didn't shade our emotions. At 16hrs, their bus was leaving and after a few hugs, and waving them goodbye... the remaining fellows sat down for a coffee...
Something was missing, someone was missing... two ones were missing. Two amazing lions: strong when needed, small and humble... no creen ser tan importante... pero serlo!
Gracias chicos, por compartir, por esta semana increible, que "es de verdad, la hemos pasado muy bien" :)
What happened after this remarkable day, after this breaking up of the fellowship... and how the leftbehind bravely continued their trip...
ES OTRA HISTORIA
chauoooooo :)
un beso y abrazo fuerte
los quiero y extraño muchisimo!
la reina
xx
Friday, March 14, 2008
Friday, March 07, 2008
Sabias Que I
* Ik heb ondertussen het boek 'The Kite Runner' gelezen zonder ook maar een idee te hebben van het feit dat dat een wereldwijde bestseller is, die ondertussen verfilmd en genomineerd is voor een oscar. Het boek is schitterend en ik kijk al uit naar de film! Aanrader!
* Mijn gekochte rugzakje in Bariloche ondertussen al in Valparaiso is achtergebleven, helemaal versleten, gescheurd, riemen afgekast etc. Blijkbaar heeft Footprint gelijk dat outdoor materiaal hier niet goedkoop en toch van slechte kwaliteit is.
* Iedereen nu zegt dat ik goed Spaans praat, maar ik dat zelf een pak minder vind, ondanks ik inderdaad wel al veel geleerd heb. Ik praat 'travellersSpaans' en kan vlot op de bekende vragen antwoorden, maar eens het gesprek overgaat in serieuzere conversaties voel ik dat er me nog een pak woordenschat en constructies ontbreken... Maar ik leer elke dag!
* Ik inderdaad moet bekennen dat bijkomen in Zuid-Amerika normaal is en ook ik er niet kon aan ontsnappen. Een weegschaal ben ik (gelukkig) nog niet tegengekomen, maar een neerwaartse blik op mijn buikje zegt voldoende ;)
Zogoed als elke vrouwelijke alleenreizigster loopt hier trouwens met hetzelfde buikje rond, wat tot grappige conversaties leidt.
* Ik van cultuur totnogtoe 4 films heb kunnen meepikken: Gone baby gone en Rendition in BsA en Michael Clayton en Coeurs (Resnais) in Santiago. Dat mis ik wel... theater, film, concerten, muziek... Maak maar al een lijstje met wat ik moet inhalen!
* Ik nog helemaal niets verloren ben, noch iets gestolen (buiten mijn fleece maar dat was in NY en telt dus niet). Laat ons hopen dat het neerschrijven van dit feit daar geen verandering in brengt.
* Mijn eerste schrift met dit verhaal volgeschreven is, samen met lijstjes van onkosten, adressen, emails, etc... Heb al een nieuw boekje op zak.
* Ik al veel heb moeten naaien: gaten in mijn sokken, t-shirts, broek, mijn schoudertas die nu opnieuw in gebruik is... Het dagelijks dragen van de weinige kleren die ik heb begint zijn sporen achter te laten.
* Ik iedereen een zalige valentijn wens. Wonder boven wonder dacht ik daar op de dag zelf aan (want datums zijn een zeldzaamheid in mijn hoofd) Bij deze ook een gelukkige verjaardag aan allen die ik vergeten ben en die ik nog zal vergeten in de toekomst :)
* ...
* Mijn gekochte rugzakje in Bariloche ondertussen al in Valparaiso is achtergebleven, helemaal versleten, gescheurd, riemen afgekast etc. Blijkbaar heeft Footprint gelijk dat outdoor materiaal hier niet goedkoop en toch van slechte kwaliteit is.
* Iedereen nu zegt dat ik goed Spaans praat, maar ik dat zelf een pak minder vind, ondanks ik inderdaad wel al veel geleerd heb. Ik praat 'travellersSpaans' en kan vlot op de bekende vragen antwoorden, maar eens het gesprek overgaat in serieuzere conversaties voel ik dat er me nog een pak woordenschat en constructies ontbreken... Maar ik leer elke dag!
* Ik inderdaad moet bekennen dat bijkomen in Zuid-Amerika normaal is en ook ik er niet kon aan ontsnappen. Een weegschaal ben ik (gelukkig) nog niet tegengekomen, maar een neerwaartse blik op mijn buikje zegt voldoende ;)
Zogoed als elke vrouwelijke alleenreizigster loopt hier trouwens met hetzelfde buikje rond, wat tot grappige conversaties leidt.
* Ik van cultuur totnogtoe 4 films heb kunnen meepikken: Gone baby gone en Rendition in BsA en Michael Clayton en Coeurs (Resnais) in Santiago. Dat mis ik wel... theater, film, concerten, muziek... Maak maar al een lijstje met wat ik moet inhalen!
* Ik nog helemaal niets verloren ben, noch iets gestolen (buiten mijn fleece maar dat was in NY en telt dus niet). Laat ons hopen dat het neerschrijven van dit feit daar geen verandering in brengt.
* Mijn eerste schrift met dit verhaal volgeschreven is, samen met lijstjes van onkosten, adressen, emails, etc... Heb al een nieuw boekje op zak.
* Ik al veel heb moeten naaien: gaten in mijn sokken, t-shirts, broek, mijn schoudertas die nu opnieuw in gebruik is... Het dagelijks dragen van de weinige kleren die ik heb begint zijn sporen achter te laten.
* Ik iedereen een zalige valentijn wens. Wonder boven wonder dacht ik daar op de dag zelf aan (want datums zijn een zeldzaamheid in mijn hoofd) Bij deze ook een gelukkige verjaardag aan allen die ik vergeten ben en die ik nog zal vergeten in de toekomst :)
* ...
Tuesday, February 19, 2008
Alles komt altijd goeoe... oekal zijde soms ies wa moe oe... aka een stukje over Chili en Argentinië, bergen en dalen, en de reis die er doorheen gaat
Eerst en vooral: sorry dat jullie zolang op mijn volgende blogverhaal moesten wachten. Niet dat deze blog of jullie in de vergetelheid waren geraakt... Integendeel, de laatste maand werd er meer dan ooit aan thuis, vrienden en familie gedacht. Niet dat ik het zou omschrijven als heimwee, of dat ik echt het gevoel had iemand te missen... Nee, het was meer het algemeen, confortabel gevoel van ergens thuis te horen waarnaar ik meer en meer verlangde. Aangezien dat gevoel meer en meer een rode draad door mijn reis werd, ontbrak me ook de zin om te bloggen. Ik vermoed dat geen nieuws dus niet altijd goed nieuws is... Het is niet evident om zo'n intense en persoonlijke gevoelens en confrontaties begrijpelijk te maken voor mensen die niet in 'hetzelfde schuitje' zitten, maar ik doe een poging. Ik vind immers dat deze blog een weergave is van wat ik gedurende mijn reis meemaak en ervaar, en het zou slechts een vertekend roosgekleurd beeld geven als ik de dipjes zou weglaten en enkel schrijven over de leuke avonturen. In wat volgt probeer ik jullie dus mee te nemen op mijn reis van de afgelopen maand; door toppen en dalen, bergen en valeien, Chili en Argentinië. Ready? Hier gaan we!
Na mijn weekje rust in Bariloche - inclusief een bezoekje aan het zalige dorpje El Bolson, alwaar de hippies van Argentinië zich sinds de jaren ´70 verzameld hebben en waar men dwergen exporteert naar Japan, mét officiele toestemming van de municipalidad (zeg maar het stad- of gemeentehuis van bij ons) - ging het naar San Martin de los Andes. Hoofdzakelijk een praktische stop, om mijn zomerspullen te gaan ophalen en tevens wat overbodig geworden bagage naar huis te sturen.
Van daaruit gingen we nogmaals de grens met Chili over, om via de mooie route langs Volcan Lanín naar Pucon te reizen. Lang had ik getwijfeld om al dan niet in Pucon zelf te logeren. Vele voorgangers hadden me immers gewaarschuwd voor het 'zwart zien van de toeristen'. Maar ik wou - na de rust en recuperatie die mijn lichaam gevraagd had - opnieuw een fysieke uitdaging aangaan: de beklimming van volkaan Villarrica. Ik weet wat jullie misschien denken: "Een zere rug en toch kan ze het niet laten...Tssss" In zekere zin klopt dat: het was/is ontzettend moeilijk om te aanvaarden dat je lichaam je beperkingen oplegt, zeker als die beperkingen je beletten om de zaken te doen waar je dol op bent, zoals trekken over heuvels en bergen, 'out there in nature' zijn etc. Vele van de schone, afgelegen plaatsjes omringd door indrukwekkende landschappen zijn immers enkel te voet of te paard bereikbaar... Anderzijds besefte ik dat ik het rustig aan moest doen - dat lesje had ik geleerd - en dus zou ik luisteren naar mijn rug en genoeg tijd nemen om te recupereren na elke inspanning. Ik weet dat mijn rug me niet het plezier van sporten en trekken ontneemt, hij zegt me alleen maar dat ik mijn 'maat' moet weten te houden. En dat is een oude wijsheid van een wijlen filosoof die men altijd in gedachten moet houden, niet?! :) Dus werd er toch beslist in Pucon te verblijven, een beslissing die ik me na een halve dag al ferm beklaagde :) Het zag er inderdaad zwart van de toeristen. Een straat met restaurants en bars, een straat met touroperators, een volgepropt strand en prijzen waarvan ik achterover viel, zorgden ervoor dat ik Pucon en zijn onvriendelijke, op geld uitzijnde inwoners niet meer zou gunnen dan hetgene waarvoor ik gekomen was. De vulkaan mag je niet alleen beklimmen, een gids is verplicht alsook aangepast materiaal. Achteraf gezien lijkt ook dat me behoorlijk vreemd en pure geldklopperij want vulkaan Lanin in Argentinië is hoger, vergt een lastigere klim en mag je goed uitgerust wél in je eentje op (zie de blog van Belle en Tom voor hun spectaculair verhaal!). Soit, een excursie werd geboekt en uitrusting gepast. Om 4u de volgende ochtend stond ik klaar met een rugzak gevuld met 2 paar handschoenen, een helm, een hoofdlamp, een iceaxe, een muts, een winddichte broek en jas, een soort stoffen zak, zonnecreme, zonnebril en een zelfgemaakt lunchpakketje... en ohja, ook met kleine oogjes :)
De vorige dag hadden ze de top niet bereikt wegens windstoten tot 110km/u, iets wat me onwaarschijnlijk leek gezien de hitte beneden in het dorp. Om 5u stonden we (een groep van 16 met een 5tal gidsen) klaar aan de voet van de vulkaan en werd ons toevertrouwd dat de weersomstandigheden gunstig waren, ondanks een naar mijn mening stevige wind. De klim werd gestart en ik voelde me goed. De gidsen gaven een gestaag, iets te traag tempo aan naar mijn goesting. Ik bevond me al snel vooraan in de groep en enkel enkele luidzingende en lachende Israeli´s belemmerden me van echt genieten. Man, wat kunnen die soms toch zo egoïstisch en 'ignorant to others' zijn. De klim ging goed, met enkele rustpunten, eerst over vulkanisch gesteente en dan de laatste 2.5 van in totaal 5u over sneeuw. Vermoeiend was het wel, maar ik had het me lastiger voorgesteld... Het zicht boven was schitterend: 360graden bergen en groene valleien, meren en dorpjes, met niet minder dan 10 andere vulkanen en als cadeautje nog eens een bubbelende (en stinkende) krater! Indrukwekkend! En dan moest het leukste nog komen: nog nooit ben ik een berg afgedaald op zo'n coole en grave en toffe en zalige en immens plizante manier: die soort stoffen doek die we meesleurden werd onder ons gat gebonden (een beetje zoals een pamper) en hup, daar ga je over de sneeuwvlakte op je gat in een soort van uitgeholde glijbaan. Zoals in het zwembad, met hobbels en bochtjes, maar dan over sneeuw. Remmen doe je met je ice axe of je voeten. ZALIG. Kinderlijk plezier en een smile die zou blijven tot ik die avond in slaap viel. Hoera! Mission completed!
De volgende dag ging de nachtbus naar Santiago, hoofdstad van Chili, alwaar ik via Couchsurfing gratis bij 2 chicos, Carlos en Philippe, mocht overnachten. Mijn verblijf in Santiago was fijn, ik hield van de stad, was blij dat ik eindelijk nog eens naar de cinema kon (dat was van BsAs geleden), genoot van de zon en de vele parkjes, bezocht musea, las de krant op Plaza de Armas, ging gratis zwemmen op Cerro San Cristobal (soms zijn er voordelen aan blank en blond en vrouwelijk zijn, gecombineerd met de durf om te vragen of de prijs hetzelfde was voor slechts 1uurtje :) ). Waar ik echter vooral van genoot was het kleine maar zeker aanwezige gevoel van 'thuiskomen' dat ik elke avond had wanneer ik de sleutel van het appartement omdraaide, de deur opendeed, er me iemand (of meerderen) begroette en ik kon vertellen hoe mijn dag geweest was. Samen koken en eten, naar een voetbalmatch gaan of kijken, lachen en babbelen... Ondanks de weinige tijd de hardwerkende kerels hadden, ik was blij dat ik een stukje van mijn reis kon delen... hoe klein dat ook was. Want naast genieten, heb ik het ook best serieus lastig gehad in Santiago. Immers, door dat gevoel van thuiskomen en zelfs een beetje van 'vriendschap voor even' te ervaren, te herontdekken, kwam ook het besef hoe zeer ik dat gevoel miste, hoe eenzaam en moeilijk alleen reizen soms toch ook kan is... steeds alleen door de stad wandelen, niemand om eens tegen te babbelen of klagen, niemand om even bij uit te huilen, niemand die je even goed vastpakt... De kleine 'probleempjes' die alleen reizen met zich meebrengt - zoals gratis mogen gaan zwemmen maar niemand hebben om op je spullen te passen en na elke zwemslag ongerust kijken of ze er nog zijn, zoals met een grote gigantische rugzak in een klein kotje naar twc gaan, zoals niemand hebben die ofwel kan dienstdoen als je instant-lief ofwel de aandacht van de mannen op zijn minst kan delen... - begonnen te wegen. Ik had nog nooit zoveel last van starende en geïnteresseerde mannen dan in deze hoofdstad, en ik was het op een gegeven moment gewoon kotsbeu... dat je meteen in een hokje geplaatst wordt, dat ze er vanuit gaan dat je geen woord Spaans spreekt, dat je miljardair bent, dat je je superieur voelt, dat je op hen neerkijkt, dat je hier enkel bent omdat je geld hebt en niet weet wat er anders mee te doen en dat hun oplossing, hun manier om er mee om te gaan dan maar is je tot sexueel object te reduceren.... alsof dat de enige manier is waarop ze durven en willen met je omgaan... Het maakte me boos, triest, gefrustreerd, eenzaam en ik zocht zelf een manier om met deze emoties om te gaan.... vond die niet... en bleef ermee zitten, geen raad wetende met mezelf.
Maar dan kon ik de sleutel van het appartement omdraaien en vergeten wat ik die dag had gevoeld. Vergeten, de 'tijd' gebruiken als middel om het moment te laten passeren... het werd mijn manier om ermee om te gaan, vasthoudend aan de schitterende zaken die ik al gezien had en die ik nog zou zien en het geluk dat ik had dit te kunnen doen.
Na 6 dagen had ik het gevoel Santiago min of meer gezien te hebben en verliet ik mijn eerste schitterende couchsurfervaring met een dubbel gevoel. Het afscheid van de jongens viel niet zwaar - we hadden niet de tijd gehad om een sterke band op te bouwen - en het voelde goed om verder te trekken, een nieuwe stad tegemoet. Anderzijds viel het afscheid van die sleutel en dat 'even een plaats van mezelf hebben'-gevoel een pak zwaarder en besefte ik er weer helemaal alleen voor te staan. Enfin... helemaal alleen... zo ver weg, want de steun die ik van overzees al gekregen heb ik onvergetelijk en doet me nu opnieuw een krop in de keel kregen (dat zijn er ondertussen twee want ik typ dit over vanuit mijn dagboek :) ). Sprekende van een krop in de keel... je kan je niet voorstellen hoe vaak ik die al gehad heb. Ik denk dat ik al vele keren meer met tranen in mijn ogen mezelf heb moeten bedwingen niet te wenen deze afgelopen 3 maand, dan in al die jaren dat mijn leven al telt. Mezelf bedwingen, ja, want meestal ontbreekt me op die moment een plaats waar ik alleen kan zijn. Ironisch, niet?, je voelt je zo ontzettend alleen terwijl je omringd bent door mensen. Het feit is dat je op die moment iemand nodig hebt die je goed kent. Wenen is iets heel persoonlijks en je wil het medelijden van vreemden niet... Of gewoon, je wil niets moeten uitleggen, en niets moeten uitleggen op zo´n moment... kan je enkel bij goeie vrienden en familie...
Soit, mijn eerste dag in Valparaiso droeg heel hard de impact van deze gevoelens en het werd een behoorlijke rotdag. Opnieuw op mezelf een nieuwe stad verkennen, al die onbekendheid en onzekerheid die dat opnieuw met zich meebrengt, al die informatie die op je afkomt... Er waren opnieuw zoveel beslissingen die ik moest nemen en het viel me zo zwaar. Beeld je eens in dat elke dag volledig nieuw, volledig leeg is en volledig ingevuld moet worden, en dat je die volledig zelf moet invullen... van het bed waarin je wakker wordt, de maaltijden die je zal nemen, de activiteiten die je die en de volgende dagen zal doen... en er is absoluut niemand die je helpt een deel van die dag in te vullen, niemand waarmee je samen een deel van die beslissingen kan nemen, er is geen vast kader, geen ritme van werken of studeren, van eten op dit uur of suggesties en voorstellen van anderen... Nee, alles staat open, elke dag is leeg en je bent telkens volledig op jezelf aangewezen om die op te vullen. In de eerste maanden van mijn reis was dat zalig: wat een vrijheid; helemaal onbeïnvloed, geen groepsdruk, sociale controle; helemaal doen wat je zelf wil, met niemand rekening moeten houden en voor niets rekenschap moeten afleggen... Maar nu, na 3maand was het grootste waarnaar ik verlangde eens een dag niet zelf te moeten beslissen... eens iemand te hebben die alle beslissingen voor mij zou nemen... eens een dag mijn hoofd neerleggen en rusten... mentaal rusten, mijn hoofd leegmaken... En ik kan je vertellen... mijn hoofd zat stampvol, want naast de dagelijkse beslissingen, moest ik ook over de toekomst nadenken. Ik was op, mentaal ontzettend moe van constant op mezelf aangewezen te zijn, met mezelf geconfronteerd te worden, met mezelf en met alle nieuwe en onbekende gevoelens, en met alle fysieke en mentale obstakels...
Ik begon mezelf vragen te stellen bij het nut om steeds verder van stad naar dorp, van berg naar dal, van Chili naar Argentinië te reizen... wanneer die nieuwe plaatsen steeds minder indruk op me lieten, simpelweg omdat die 2 gevoelens - het beu zijn beslissingen te moeten nemen en het missen van een thuis - mijn hoofd teveel impalmden. Mijn hoofd moest eens leeg, die conclusie was overduidelijk. Ik had zin om voor een tijd te stoppen met reizen en eens iets helemaal anders te doen. Door al dat 'reizen', vergat ik te 'leven'.
Maar hoe maak je in godsnaam je hoofd leeg als je alleen bent en je je gedachten niet kan verzetten door te sporten. Ja, tijdelijk gaat dat natuurlijk wel, door de activiteiten die je doet, de babbels die je maakt, een film die je bekijkt, een boek dat je leest, etc.. maar een grondigere 'drainage' was aan de orde.
Ik was er al een tijdje mee bezig, maar nu was het overduidelijk dat ik vrijwilligerswerk zou gaan doen. Ik zag het als een uitweg, een oplossing... en misschien zijn dat niet de meest nobele motieven om vrijwilligerswerk te doen... laat het tweerichtingsverkeer zijn: ik hoop me beter te voelen door een tijd op een bepaalde plaats te verblijven en mezelf bezig te houden met lesgeven; en tegelijkertijd zou ik hen - de locals - helpen hun leven(sstandaard) wat te verbeteren. Niet de schone idealen van onvoorwaardelijke hulp... maar bestaan die wel?
Ik had al contact genomen met Canatura, een organisatie die in het noorden van Peru (Iquitos, Moyobamba en Chiclayo) voor de conservatie van de plaatselijke fauna en flora zorgt, alsmede voor de educatie eromtrent. Zij zoeken vrijwilligers om hun gidsen Engels bij te brengen. Ik moest een cv sturen en dat werd moeilijker dan ik dacht. Ik had immers geen lesgeefervaring noch een bewijs van mijn niveau van Engels. En ik was op die bewuste dag in Valparaiso zo onzeker en down, dat ik dat werk als de enige uitweg zag en ik bij het gedacht dat ik niet aanvaard zou worden, het hele vervolg van mijn reis zag instorten. Ik klampte me er zo hard aan vast dat ik bijna verlamd mijn cv niet dierf sturen. Ik was er slecht aan toe die dag... één van de heel weinige dagen dat ik me echt een hele dag slecht voelde.
Dat vrijwilligerswerk was trouwens gepland voor ten vroegste april, na het bezoek van mijn ouders die toekomen op 16 maart in La Paz... Nog zolang, en ik had het gevoel dat ik echt snel een oplossing voor mijn mentale moeheid en volle hoofd nodig had. De gedachte kwam om wat langer in Valparaiso te blijven. Ik vond het - van wat ik al gezien had - best wel een leuke stad en werken in één van de vele gezellige authentieke kleurrijke kleine cafeetjes of koffiebars zag ik wel zitten. Maar dan zou ik natuurlijk plaatsen tussen Valparaiso en La Paz moeten overslaan. Weeral een beslissing die ik niet wou en op die dag ook niet kon nemen.
Een gesprek met mijn ouders heeft me die dag staande gehouden; niet enkel het gewoon vertellen en mijn hart luchten deed deugd; ook de raad, steun en het advies die ze me toen gaven zal ik nooit vergeten. Er waren al soortgelijke gesprekken voorafgegaan, en telkens besefte ik hoe hard ze me steunen, hoe trots ze zijn, natuurlijk ook bezorgd en hoeveel we voor elkaar betekenen... maar die dag, dat gesprek... had ik het vermoedelijk meer dan ooit nodig. Ze kennen me door en door en tegelijkertijd ontdekken ze samen met mij nieuwe voordien onbekende stukken van mezelf... Papa gaf me zogoed als een virtuele verbale rammeling van "kop op, geloof in jezelf, you can do this!" dat ik door mijn tranen heen moest lachen. "Elke beslissing is een goeie, zolang je maar niet bij de pakken blijft zitten" Gelijk hadden ze, maar voor die dag was het genoeg geweest, ik was moe en zou wel zien wat de volgende dag bracht.
Die avond leerde ik in het hostel - ik had deze keer geen gratis couch gevonden - een meisje van Berlijn kennen, al 3maand aan het reizen van BsAs door Noord-Argentinië, Bolivie en Peru en nu onderweg naar Patagonië voor haar laatste maand. Ondanks ik het haar nooit gezegd heb, was zij grotendeels mijn redding in Valparaiso. Het klikte goed en ze babbelden over vanalles en nog wat, maar vooral over reizen en het moe zijn - mentaal moe. Het deed zoveel deugd een gelijkgezinde soulmate te vinden - al was het maar voor een aantal dagen - en zonder bang te zijn te kunnen bekennen dat je een dipje hebt en het reizen moe bent etc (ik vraag me plots af hoe belachelijk dat voor jullie moet klinken: "het reizen moe zijn"... ik doe mijn best het begrijpelijk te maken). Ze stelde me op mijn gemak en verzekerde me dat ze er ook best genoeg van had en al te kampen had gehad met dezelfde problemen... en dat ze er best naar uitkeek om terug thuis te zijn en dat ik me er absoluut niet slecht door moest voelen. Ze gaf me tips en info over Peru en Bolivie en ik haar over het zuiden. We gingen samen naar een circus-straattheaterachtige voorstelling, wandelden, bezochtten één van Pablo Neruda's 3 huizen op Isla Negra, zaten op het strand, dronken een koffie op een terrasje... maar wat we vooral deden was babbelen. Over cultuur in Berlijn en Gent (ze heeft cultuurwetenschappen gestudeerd), over de toekomst en een job, over vanalles maar vooral over onze ervaringen en gevoelens tijdens de reis. Later leerde ik in het hostel ook Charlotte, een Engels meisje - al 3 weken in Valparaiso - en een schotse jongen, zijn naam ontsnapt me, het zou Neil kunnen geweest zijn - al 9maand onderweg van Canada all the way down the continent. Serieuze babbels leerden me dat wat ik meemaakte en voelde absoluut normaal is voor de 'lone traveller' en dat een massa mensen al hetzelfde meegemaakt en gevoeld hadden, dat er waarschijnlijk een niet verwaarloosbaar aantal hetzelfde voelde en meemaakte op dat eigenste zelfde moment en dat het integraal deel uitmaakt van de reis door een land, continent of de wereld én door jezelf. Hoe onwaarschijnlijk het ook klinkt, net daarom begon ik te appreciëren dat ik me slecht voelde... Het was deel van de trip, het zou me sterken en vooral: ik zou mezelf leren kennen, wat me echt drijft, waar ik echt wil voor gaan in het leven, wat ik echt belangrijk vind... en ik zou leren omgaan met nieuwe stukken van mezelf. Logisch dat je je daar in het begin slecht en onzeker over voelt, toch?! Niet dat ik me graag slecht voel, of dat ik dat gevoel ga opzoeken... maar het was geen ramp meer... Het was normaal dat deze dipjes kwamen... dat nieuwe gevoelens van een mentaal moe en overvol hoofd en het missen van een thuis me slecht deden voelen... maar ze waren geidentificeerd en ik kon er proberen mee om te gaan. En dat deed ik! Een ochtend in Valparaiso nam ik mijn gids erbij en begon ik te bekijken wat ik Absoluut nog zou zien tussen hier en La Paz: de zoutvlaktes van Uyuni, de jungle in Rurrenabaque (noordelijker dan La Paz, maar geen tijd om met mijn ouders te doen), de mountainbiketocht naar Coroico, de watervallen in Iguazu, het noorden van Argentinië... Als ik grofweg even schatte hoeveel tijd me dat zou kosten, zonder dat ik zou moeten rushen, kwam het erop neer dat ik misschien 1 week zou kunnen werken in Valparaiso... en dan moest ik nog meteen iets vinden. En dat was absurd. Dus ofwel zou ik langer in Valparaiso blijven en werken, maar dan meteen in 1 week moeten doorgaan naar La Paz, ofwel zou ik de komende 5 weken nog gewoon verderreizen zoals ik bezig was. Ik koos voor de 2e optie en vertelde mezelf dat dat was wat ik gekozen had en ik me er ook niet slecht bij zou voelen, maar genieten van wat ik nog zou gaan zien. Weeral een beslissing achter de rug :)
Mijn verblijf in Valparaiso werd nog gekleurd - naast door de vele huisjes - door een etentje met Tom en Belle, het fietsende koppel en de eerste Belgen die ik op mijn reis in Puerto Madryn leerde kennen. Via hun blog was mijn papa te weten gekomen dat ook zij al even in Valparaiso verbleven. We gingen samen lekker eten in een gezellig restaurantje en wisselden ervaringen uit. Ook zij herkenden mijn dipjes en probleempjes maar al te goed. Het was supergezellig honderduit - én in je eigen taal - te kunnen vertellen. Soms ben ik jaloers hoe zij met hun fiets al door zo'n kleine gezellige dorpjes zijn gepasseerd en de lokale warmte hebben kunnen voelen; anderzijds weet ik dat fietsen niet meteen iets voor mij zou zijn, én al zeker niet alleen!
Valparaiso is een mooie en gezellige stad (2 van de 45 heuvels die de haven omringen zijn trouwens Unesco World Heritage) maar betekende voor mij toch vooral een plaats waar ik mezelf ontdekte en de moed vond om opnieuw op pad te gaan. Na een weekje zat ik - met heropgeladen batterijen - op de nachtbus naar Mendoza. Voor de laatste keer de grens tussen Chili en Argentinië over. Ik heb het even geteld en dit was de 6e keer (dat betekent 12 stempels in mijn paspoort). En wat voor een keer... ´tWas alsof ze wisten dat het mijn laatste keer was en ze me een ironische herinnering als kado wilden meegeven. Ik had al gehoord dat een een lastige grensovergang was omdat het een handelsroute is en enorm veel vracht die toekomt in de haven van Valparaiso via hier naar de rest van het continent vervoerd wordt. Een massa vrachtwagens en bussen passeren dagelijks de grens, leidend tot gigantische wachttijden. Maar wie had gedacht dat dat snachts ook zo zou zijn? Wel... rond 2u kwamen we toe aan de grensovergang die voor het gemak hier zowel entry als exit stamps voor beide landen op dezelfde plaats concentreert (meestal is er zo'n 30km no man's land). Er stonden zo'n 6tal andere bussen voor ons, dus werd het wachten, wachten en nog eens wachten... Uiteindelijk onze toer, allemaal op een rijtje voor onze stempeltjes, en nogmaals op een rijtje met onze handbagage, die grondig doorzocht werd op fruit en groenten. Dan onze bagage door een scanner en verdachte tassen met de hand doorzocht... Om 6u30 - na dus 4u30 wachten aan de grens, konden we onze reis eindelijk verderzetten... om 2u later dan gepland toe te komen in Mendoza. Ik had geen oog dichtgedaan en kwam doodmoe in een hostel toe. Een hostel dat me niet aanstond - maar ik had alweer geen geluk met couchsurfing: de 3 hosts waren al 'volzet' met gasten. De eerste dag in Mendoza was weer een beetje vreemd: ik werd weer even overspoeld door iets onbekends, massas info en beslissingen van 'wat ga ik hier doen'... Ik vermoed dat dat nog wel zal gebeuren... Maar 's avonds sprak ik af met Amy, een meisje van de USA die na 8 maand BsAs, nu voor 3 maand in Mendoza ging wonen; en haar 2 Poolse guests. We gingen naar een museum, met een nieuwe interessante tentoonstelling, en erna iets eten... Het werd een gezellige avond... en de volgende dagen werd het alleen maar leuker. Wat een gemak om plots gewoon maar een sms te moeten sturen om af te spreken om samen iets te gaan eten of doen. Zelf deed ik een excursie naar 'alta montaña' door kleine dorpjes in de bergen precordillera en cordillera (andesgebergte dus) Supermooi! en ik was verbaasd van de kwaliteit van de gids. Verder ging ik met Amy paragliden: whieieeieieieie! Echt een zalige ervaring, van een berg lopen met een kerel aan je vastgebonden en dan gewoon zalig in een zitje van het zicht genieten. Wauw... en ook wel kriebels! Ik leerde de andere hosts en hun gasten kennen: Juan met vriendin Noemi en gast Jelena uit NL, German en z'n gast uit Duitsland, Amy en een duitse vriendin Inca, en de voorlaatste avond ook Masha... uit Aaantweirpen :) Het was een gezellige bende en we zagen elkaar elke dag. Ik genoot van het gezelschap, het NIET beslissingen moeten nemen, de humo kunnen lezen, zwemmen in het verlaten maar superschone zwembad van Amy's apartementsblok, samen koken en eten... Echt een zalige tijd!
Maar gezien ik ontdekt had dat ik moest voortmaken om op tijd in La Paz te zijn - alhoewel, het was ook wel regenseizoen in Bolivie - werd het na een 5tal dagen tijd om noortwaarts te trekken. Ik zou via San Juan richting Tucuman en Salta gaan. Maar echt iedereen die ik al op mijn trip was tegengekomen zei me dat ik de watervallen van Iguazu echt niet kon overslaan. Maar het was zo ver uit de weg... Soms heb je echt schone dinges, die de moeite waard zijn, maar waarvan mensen zeggen "gohja, als het niet op je route ligt, hoef je het niet persé te zien" Het feit was dat ik nog nooit iemand dat had horen zeggen over Iguazu... Er komen mensen speciaal van overal ter wereld naar Argentinie gevlogen enkel en alleen om Iguazu te zien, en ik ben hier al 3.5maand en zou het in mijn hoofd halen om het te missen?! Argentijnen zowel als toeristen verklaarden me gek... Dus werd het ingecalculeerd in de route, net als twee nationale parken waarvan ik nog nooit gehoord had, maar die me door de Mendocinos werden aangeraden. Na opzoekingswerk zou ik via San Juan naar Valle Fertil gaan, de parken bezoeken, terugkeren naar San Juan om Karen's vriendin Mariti te bezoeken en van daaruit all the way naar Iguazu (32h bus) om dan via dezelfde weg terug te keren naar Tucuman en zo m'n trip door het noorden van Argentinie verder te zetten. Sound en solid plan, niet? Ja... was het niet dat ik mijn connectie in San Juan al miste... Ohwell, that happens you know (deze keer was het niet ik maar de bus vanuit Mendoza die te laat was) Dus belde ik Mariti en die was zo vriendelijk me 2 dagen vroeger dan verwacht op te halen van de terminal en te slapen te leggen. Ik werd zo ontzettend goed ontvangen door haar en haar mama; mijn bed was klaar, vrienden werden gebeld, een asado werd georganiseerd nabij het meer en de dam, en Mariti reed met mij overal naartoe, oa. ook naar een winery inclusief wijndegustatie. En van geld of vergoeding wilden ze natuurlijk niet horen. "Wat kan ik doen om jullie te bedanken?" "Niets... of ja, jawel... terugkomen!" Echt super, die warmte en vriendelijkheid.
Van San Juan ging het dan naar Valle Fertil waar ik 2 nachtjes goeikoop overnachtte door mijn tentje nog eens boven te halen... Dat was al een tijdje geleden en deed echt deugd. Echt een klein maar best levendig en gezellig dorpje, en uitvalsbasis voor dure - maar oh zo de moeite waard - excursies naar P.N. Ischigualasto (of ook wel Valle de la luna genaamd) en P.N. Talampaya, beiden Unesco World Heritage. Het eerste is een woestijnvallei met alle kleuren van de regenboog met daarin allerlei raargevormde rotsfiguren zoals de sphinx en de champignon :) Het tweede park is een cañon met gigantische roodgekleurde rotsmuren... Indrukwekkend. De verplichte tours door de parken waren ook verbazingwekkend goed: ik leerde over de manier waarop deze rotsformaties en valleien gevormd zijn en over de dinosaurussen die ooit dit gebied bevolkten. Het zijn trouwens de oudste dino's ter wereld die hier leefden! Bovendien is dit het enige gebied waar je deze formaties en stratificaties van de aarde kan zien; door de vorming van de Andes ontstond er immers een ontzettende druk die ervoor zorgde dat een eens verticaal stuk van de aarde hier gewoon helemaal horizontaal is komen te liggen. En lagen die elders dus kilometers onder de grond zitten, liggen hier gewoon aan de oppervlakte, klaar om bestudeerd te worden... of bezocht. Interessant e?! Ik vond het alleszins super - ondanks het toeristische en dure karakter - en was ontzettend dankbaar dat de Mendocinos en Mariti me hadden overtuigd om het extra geld toch maar te spenderen.
Net zoals ik ondertussen kan zeggen dat ik iedereen die ik ooit ben tegengekomen ben en me vertelden dat ik Iguazu echt moest zien (en dat zijn er veel) ook ontzettend dankbaar ben. Ondertussen zit ik immers op de bus van Iguazu naar Tucuman, is er al een nacht van de in totaal 22h durende rit gepasseerd en kan ik dit verhaal helemaal up to (this) date vertellen. Ik heb deze busrit al eens in de andere richting gedaan, enkele dagen terug toen het van San Juan helemaal - via Tucuman - naar Iguazu ging. De busrit was vermoeiend (32h inclusief 2 nachten) en mijn rug houdt niet echt van die ritten... dus had ik mezelf 3 nachten in een - net iets duurder voor deze regio - schitterend hostel mét zwembad geboekt. Meestal als een hostel claimt dat het een zwembad heeft,is het zo één waar je met 5 man in kan rechtstaan en 1 slag kan zwemmen. Dit echter was een zwembad de naam waardig met ligzetels en groen grasje errond. Ontbijt - met ontbijtgranen voor de verandering - was inbegrepen in de prijs. Daarnaast kon je eten bestellen (toch nét iets te duur vond ik) en cocktails drinken aan het zwembad. Zalig!! Het voelde als een vakantie in mijn reis :) Toen ik mijn mails nakeek in het hostel had ik een facebookberichtje van Ruth & Luke, een Londens koppel dat ik een maand geleden in Bariloche had leren kennen en best wel wat tijd mee had doorgebracht. Ze hadden gezien dat mijn 'status' zei dat ikvia een 32h durende rit naar Iguazu zou gaan en vertelden dat zij zelf klaarstonden voor een 18h durende rit van BsAs naar... jaaaa, Iguazu! Ze zouden logeren in Hostel Inn, en het leek hen super om af te spreken! Laat dat geen probleem zijn, dacht ik toen ik superblij en enthousiast hun bericht las, want dat was het hostel waar ik net een half uur geleden was ingecheckt. Ik heb het al een paar keer meegemaakt, zo random mensen opnieuw tegenkomen (bv op de excursie naar Ischigualasto ook een kerel uit het hostel in Ushuaia) maar blijf het verrassend en absurd vinden hoe wegen hier kruisen.
Nadat ik gedoucht had, en in het dorpje (het hostel was 5km buiten het centrum) inkopen was gaan doen, installeerde ik me in bikini aan het zwembad. En hop, plots kwam daar Ruth aangelopen. Ze waren intussentijd gearriveerd en we brachten elk ons relaas van de afgelopen tijd. De volgende dagen hebben we dan ook samen doorgebracht: een dag naar de Braziliaanse kant van de watervallen, een dag naar de Argentijnse en vooral ook de tijd nemen om te ontspannen: relax, laidback aan het zwembad met een cocktail,samen uit eten, etc.
Het was best wel grappig de watervallen eindelijk zelf te zien... ik had er al zoveel goeds over gehoord...en het IS inderdaad een wonder der natuur. De ene na de andere waterval stort zich de dieperik in met een gigantisch lawaai en een mist van opspattend water als gevolg. We namen ook een boottochtje van slechts 10minuten dat je wel een heel close-up beeld van de watervallen geeft: je gaat er immers helemaal onder! Helemaal doorweekt wordt je, maar oh zo grappig en fun! Whiieieieiei! De omgeving is ook prachtig: groene bossen en heuvels. Iguazu ligt op het 3grenzengebied tussen Argentinië, Brasil en Paraguay en wordt gekenmerkt door een tropisch hot hot hot en vochtig klimaat, eigen aan de wetlands en de jungle. Ik was al even gewend aan de warmte, maar totnutoe was het altijd woestijn(achtig)gebied en dus droge warmte. In één ruk (busrit) veranderde dat naar nóg warmer (35graden) en immens vochtig. Dat was wel even aanpassen, maar massas water drinken,een goeie ventilator op de kamer en een frisse duik in het zwembad helpen wel :)
Iguazu verder beschrijven is echt lastig. Woorden komen tekort en het enige wat ik kan doen is wat velen voor mij gedaan hebben: je zeggen dat je het echt met je eigen ogen moet komen zien! En intussentijd kunnen de fotos je misschien een idee geven...
De ontmoetingen van de afgelopen weken, en de fijne tijd met het fijne gezelschap dat ik in Mendoza, San Juan en Iguazu heb gehad, hebben me weer energie gegeven om mijn pad verder te zetten. Bijna hadden Ruth en Luke me overhaald om met hen verder te gaan naar de Pantanal in Brasil en zo Bolivie binnen te reizen... maar ik blijf toch maar bij mijn plan. Binnen een goeie 3 weken zijn mijn ouders er al... dat het busje dus maar een beetje voortmaakt... :)
Tot de volgende, lieverds, en laat ik afsluiten met een ander gezegde te ontkrachten: uit het oog is NIET uit het hart!
Dikke zoen
isa
xx
Na mijn weekje rust in Bariloche - inclusief een bezoekje aan het zalige dorpje El Bolson, alwaar de hippies van Argentinië zich sinds de jaren ´70 verzameld hebben en waar men dwergen exporteert naar Japan, mét officiele toestemming van de municipalidad (zeg maar het stad- of gemeentehuis van bij ons) - ging het naar San Martin de los Andes. Hoofdzakelijk een praktische stop, om mijn zomerspullen te gaan ophalen en tevens wat overbodig geworden bagage naar huis te sturen.
Van daaruit gingen we nogmaals de grens met Chili over, om via de mooie route langs Volcan Lanín naar Pucon te reizen. Lang had ik getwijfeld om al dan niet in Pucon zelf te logeren. Vele voorgangers hadden me immers gewaarschuwd voor het 'zwart zien van de toeristen'. Maar ik wou - na de rust en recuperatie die mijn lichaam gevraagd had - opnieuw een fysieke uitdaging aangaan: de beklimming van volkaan Villarrica. Ik weet wat jullie misschien denken: "Een zere rug en toch kan ze het niet laten...Tssss" In zekere zin klopt dat: het was/is ontzettend moeilijk om te aanvaarden dat je lichaam je beperkingen oplegt, zeker als die beperkingen je beletten om de zaken te doen waar je dol op bent, zoals trekken over heuvels en bergen, 'out there in nature' zijn etc. Vele van de schone, afgelegen plaatsjes omringd door indrukwekkende landschappen zijn immers enkel te voet of te paard bereikbaar... Anderzijds besefte ik dat ik het rustig aan moest doen - dat lesje had ik geleerd - en dus zou ik luisteren naar mijn rug en genoeg tijd nemen om te recupereren na elke inspanning. Ik weet dat mijn rug me niet het plezier van sporten en trekken ontneemt, hij zegt me alleen maar dat ik mijn 'maat' moet weten te houden. En dat is een oude wijsheid van een wijlen filosoof die men altijd in gedachten moet houden, niet?! :) Dus werd er toch beslist in Pucon te verblijven, een beslissing die ik me na een halve dag al ferm beklaagde :) Het zag er inderdaad zwart van de toeristen. Een straat met restaurants en bars, een straat met touroperators, een volgepropt strand en prijzen waarvan ik achterover viel, zorgden ervoor dat ik Pucon en zijn onvriendelijke, op geld uitzijnde inwoners niet meer zou gunnen dan hetgene waarvoor ik gekomen was. De vulkaan mag je niet alleen beklimmen, een gids is verplicht alsook aangepast materiaal. Achteraf gezien lijkt ook dat me behoorlijk vreemd en pure geldklopperij want vulkaan Lanin in Argentinië is hoger, vergt een lastigere klim en mag je goed uitgerust wél in je eentje op (zie de blog van Belle en Tom voor hun spectaculair verhaal!). Soit, een excursie werd geboekt en uitrusting gepast. Om 4u de volgende ochtend stond ik klaar met een rugzak gevuld met 2 paar handschoenen, een helm, een hoofdlamp, een iceaxe, een muts, een winddichte broek en jas, een soort stoffen zak, zonnecreme, zonnebril en een zelfgemaakt lunchpakketje... en ohja, ook met kleine oogjes :)
De vorige dag hadden ze de top niet bereikt wegens windstoten tot 110km/u, iets wat me onwaarschijnlijk leek gezien de hitte beneden in het dorp. Om 5u stonden we (een groep van 16 met een 5tal gidsen) klaar aan de voet van de vulkaan en werd ons toevertrouwd dat de weersomstandigheden gunstig waren, ondanks een naar mijn mening stevige wind. De klim werd gestart en ik voelde me goed. De gidsen gaven een gestaag, iets te traag tempo aan naar mijn goesting. Ik bevond me al snel vooraan in de groep en enkel enkele luidzingende en lachende Israeli´s belemmerden me van echt genieten. Man, wat kunnen die soms toch zo egoïstisch en 'ignorant to others' zijn. De klim ging goed, met enkele rustpunten, eerst over vulkanisch gesteente en dan de laatste 2.5 van in totaal 5u over sneeuw. Vermoeiend was het wel, maar ik had het me lastiger voorgesteld... Het zicht boven was schitterend: 360graden bergen en groene valleien, meren en dorpjes, met niet minder dan 10 andere vulkanen en als cadeautje nog eens een bubbelende (en stinkende) krater! Indrukwekkend! En dan moest het leukste nog komen: nog nooit ben ik een berg afgedaald op zo'n coole en grave en toffe en zalige en immens plizante manier: die soort stoffen doek die we meesleurden werd onder ons gat gebonden (een beetje zoals een pamper) en hup, daar ga je over de sneeuwvlakte op je gat in een soort van uitgeholde glijbaan. Zoals in het zwembad, met hobbels en bochtjes, maar dan over sneeuw. Remmen doe je met je ice axe of je voeten. ZALIG. Kinderlijk plezier en een smile die zou blijven tot ik die avond in slaap viel. Hoera! Mission completed!
De volgende dag ging de nachtbus naar Santiago, hoofdstad van Chili, alwaar ik via Couchsurfing gratis bij 2 chicos, Carlos en Philippe, mocht overnachten. Mijn verblijf in Santiago was fijn, ik hield van de stad, was blij dat ik eindelijk nog eens naar de cinema kon (dat was van BsAs geleden), genoot van de zon en de vele parkjes, bezocht musea, las de krant op Plaza de Armas, ging gratis zwemmen op Cerro San Cristobal (soms zijn er voordelen aan blank en blond en vrouwelijk zijn, gecombineerd met de durf om te vragen of de prijs hetzelfde was voor slechts 1uurtje :) ). Waar ik echter vooral van genoot was het kleine maar zeker aanwezige gevoel van 'thuiskomen' dat ik elke avond had wanneer ik de sleutel van het appartement omdraaide, de deur opendeed, er me iemand (of meerderen) begroette en ik kon vertellen hoe mijn dag geweest was. Samen koken en eten, naar een voetbalmatch gaan of kijken, lachen en babbelen... Ondanks de weinige tijd de hardwerkende kerels hadden, ik was blij dat ik een stukje van mijn reis kon delen... hoe klein dat ook was. Want naast genieten, heb ik het ook best serieus lastig gehad in Santiago. Immers, door dat gevoel van thuiskomen en zelfs een beetje van 'vriendschap voor even' te ervaren, te herontdekken, kwam ook het besef hoe zeer ik dat gevoel miste, hoe eenzaam en moeilijk alleen reizen soms toch ook kan is... steeds alleen door de stad wandelen, niemand om eens tegen te babbelen of klagen, niemand om even bij uit te huilen, niemand die je even goed vastpakt... De kleine 'probleempjes' die alleen reizen met zich meebrengt - zoals gratis mogen gaan zwemmen maar niemand hebben om op je spullen te passen en na elke zwemslag ongerust kijken of ze er nog zijn, zoals met een grote gigantische rugzak in een klein kotje naar twc gaan, zoals niemand hebben die ofwel kan dienstdoen als je instant-lief ofwel de aandacht van de mannen op zijn minst kan delen... - begonnen te wegen. Ik had nog nooit zoveel last van starende en geïnteresseerde mannen dan in deze hoofdstad, en ik was het op een gegeven moment gewoon kotsbeu... dat je meteen in een hokje geplaatst wordt, dat ze er vanuit gaan dat je geen woord Spaans spreekt, dat je miljardair bent, dat je je superieur voelt, dat je op hen neerkijkt, dat je hier enkel bent omdat je geld hebt en niet weet wat er anders mee te doen en dat hun oplossing, hun manier om er mee om te gaan dan maar is je tot sexueel object te reduceren.... alsof dat de enige manier is waarop ze durven en willen met je omgaan... Het maakte me boos, triest, gefrustreerd, eenzaam en ik zocht zelf een manier om met deze emoties om te gaan.... vond die niet... en bleef ermee zitten, geen raad wetende met mezelf.
Maar dan kon ik de sleutel van het appartement omdraaien en vergeten wat ik die dag had gevoeld. Vergeten, de 'tijd' gebruiken als middel om het moment te laten passeren... het werd mijn manier om ermee om te gaan, vasthoudend aan de schitterende zaken die ik al gezien had en die ik nog zou zien en het geluk dat ik had dit te kunnen doen.
Na 6 dagen had ik het gevoel Santiago min of meer gezien te hebben en verliet ik mijn eerste schitterende couchsurfervaring met een dubbel gevoel. Het afscheid van de jongens viel niet zwaar - we hadden niet de tijd gehad om een sterke band op te bouwen - en het voelde goed om verder te trekken, een nieuwe stad tegemoet. Anderzijds viel het afscheid van die sleutel en dat 'even een plaats van mezelf hebben'-gevoel een pak zwaarder en besefte ik er weer helemaal alleen voor te staan. Enfin... helemaal alleen... zo ver weg, want de steun die ik van overzees al gekregen heb ik onvergetelijk en doet me nu opnieuw een krop in de keel kregen (dat zijn er ondertussen twee want ik typ dit over vanuit mijn dagboek :) ). Sprekende van een krop in de keel... je kan je niet voorstellen hoe vaak ik die al gehad heb. Ik denk dat ik al vele keren meer met tranen in mijn ogen mezelf heb moeten bedwingen niet te wenen deze afgelopen 3 maand, dan in al die jaren dat mijn leven al telt. Mezelf bedwingen, ja, want meestal ontbreekt me op die moment een plaats waar ik alleen kan zijn. Ironisch, niet?, je voelt je zo ontzettend alleen terwijl je omringd bent door mensen. Het feit is dat je op die moment iemand nodig hebt die je goed kent. Wenen is iets heel persoonlijks en je wil het medelijden van vreemden niet... Of gewoon, je wil niets moeten uitleggen, en niets moeten uitleggen op zo´n moment... kan je enkel bij goeie vrienden en familie...
Soit, mijn eerste dag in Valparaiso droeg heel hard de impact van deze gevoelens en het werd een behoorlijke rotdag. Opnieuw op mezelf een nieuwe stad verkennen, al die onbekendheid en onzekerheid die dat opnieuw met zich meebrengt, al die informatie die op je afkomt... Er waren opnieuw zoveel beslissingen die ik moest nemen en het viel me zo zwaar. Beeld je eens in dat elke dag volledig nieuw, volledig leeg is en volledig ingevuld moet worden, en dat je die volledig zelf moet invullen... van het bed waarin je wakker wordt, de maaltijden die je zal nemen, de activiteiten die je die en de volgende dagen zal doen... en er is absoluut niemand die je helpt een deel van die dag in te vullen, niemand waarmee je samen een deel van die beslissingen kan nemen, er is geen vast kader, geen ritme van werken of studeren, van eten op dit uur of suggesties en voorstellen van anderen... Nee, alles staat open, elke dag is leeg en je bent telkens volledig op jezelf aangewezen om die op te vullen. In de eerste maanden van mijn reis was dat zalig: wat een vrijheid; helemaal onbeïnvloed, geen groepsdruk, sociale controle; helemaal doen wat je zelf wil, met niemand rekening moeten houden en voor niets rekenschap moeten afleggen... Maar nu, na 3maand was het grootste waarnaar ik verlangde eens een dag niet zelf te moeten beslissen... eens iemand te hebben die alle beslissingen voor mij zou nemen... eens een dag mijn hoofd neerleggen en rusten... mentaal rusten, mijn hoofd leegmaken... En ik kan je vertellen... mijn hoofd zat stampvol, want naast de dagelijkse beslissingen, moest ik ook over de toekomst nadenken. Ik was op, mentaal ontzettend moe van constant op mezelf aangewezen te zijn, met mezelf geconfronteerd te worden, met mezelf en met alle nieuwe en onbekende gevoelens, en met alle fysieke en mentale obstakels...
Ik begon mezelf vragen te stellen bij het nut om steeds verder van stad naar dorp, van berg naar dal, van Chili naar Argentinië te reizen... wanneer die nieuwe plaatsen steeds minder indruk op me lieten, simpelweg omdat die 2 gevoelens - het beu zijn beslissingen te moeten nemen en het missen van een thuis - mijn hoofd teveel impalmden. Mijn hoofd moest eens leeg, die conclusie was overduidelijk. Ik had zin om voor een tijd te stoppen met reizen en eens iets helemaal anders te doen. Door al dat 'reizen', vergat ik te 'leven'.
Maar hoe maak je in godsnaam je hoofd leeg als je alleen bent en je je gedachten niet kan verzetten door te sporten. Ja, tijdelijk gaat dat natuurlijk wel, door de activiteiten die je doet, de babbels die je maakt, een film die je bekijkt, een boek dat je leest, etc.. maar een grondigere 'drainage' was aan de orde.
Ik was er al een tijdje mee bezig, maar nu was het overduidelijk dat ik vrijwilligerswerk zou gaan doen. Ik zag het als een uitweg, een oplossing... en misschien zijn dat niet de meest nobele motieven om vrijwilligerswerk te doen... laat het tweerichtingsverkeer zijn: ik hoop me beter te voelen door een tijd op een bepaalde plaats te verblijven en mezelf bezig te houden met lesgeven; en tegelijkertijd zou ik hen - de locals - helpen hun leven(sstandaard) wat te verbeteren. Niet de schone idealen van onvoorwaardelijke hulp... maar bestaan die wel?
Ik had al contact genomen met Canatura, een organisatie die in het noorden van Peru (Iquitos, Moyobamba en Chiclayo) voor de conservatie van de plaatselijke fauna en flora zorgt, alsmede voor de educatie eromtrent. Zij zoeken vrijwilligers om hun gidsen Engels bij te brengen. Ik moest een cv sturen en dat werd moeilijker dan ik dacht. Ik had immers geen lesgeefervaring noch een bewijs van mijn niveau van Engels. En ik was op die bewuste dag in Valparaiso zo onzeker en down, dat ik dat werk als de enige uitweg zag en ik bij het gedacht dat ik niet aanvaard zou worden, het hele vervolg van mijn reis zag instorten. Ik klampte me er zo hard aan vast dat ik bijna verlamd mijn cv niet dierf sturen. Ik was er slecht aan toe die dag... één van de heel weinige dagen dat ik me echt een hele dag slecht voelde.
Dat vrijwilligerswerk was trouwens gepland voor ten vroegste april, na het bezoek van mijn ouders die toekomen op 16 maart in La Paz... Nog zolang, en ik had het gevoel dat ik echt snel een oplossing voor mijn mentale moeheid en volle hoofd nodig had. De gedachte kwam om wat langer in Valparaiso te blijven. Ik vond het - van wat ik al gezien had - best wel een leuke stad en werken in één van de vele gezellige authentieke kleurrijke kleine cafeetjes of koffiebars zag ik wel zitten. Maar dan zou ik natuurlijk plaatsen tussen Valparaiso en La Paz moeten overslaan. Weeral een beslissing die ik niet wou en op die dag ook niet kon nemen.
Een gesprek met mijn ouders heeft me die dag staande gehouden; niet enkel het gewoon vertellen en mijn hart luchten deed deugd; ook de raad, steun en het advies die ze me toen gaven zal ik nooit vergeten. Er waren al soortgelijke gesprekken voorafgegaan, en telkens besefte ik hoe hard ze me steunen, hoe trots ze zijn, natuurlijk ook bezorgd en hoeveel we voor elkaar betekenen... maar die dag, dat gesprek... had ik het vermoedelijk meer dan ooit nodig. Ze kennen me door en door en tegelijkertijd ontdekken ze samen met mij nieuwe voordien onbekende stukken van mezelf... Papa gaf me zogoed als een virtuele verbale rammeling van "kop op, geloof in jezelf, you can do this!" dat ik door mijn tranen heen moest lachen. "Elke beslissing is een goeie, zolang je maar niet bij de pakken blijft zitten" Gelijk hadden ze, maar voor die dag was het genoeg geweest, ik was moe en zou wel zien wat de volgende dag bracht.
Die avond leerde ik in het hostel - ik had deze keer geen gratis couch gevonden - een meisje van Berlijn kennen, al 3maand aan het reizen van BsAs door Noord-Argentinië, Bolivie en Peru en nu onderweg naar Patagonië voor haar laatste maand. Ondanks ik het haar nooit gezegd heb, was zij grotendeels mijn redding in Valparaiso. Het klikte goed en ze babbelden over vanalles en nog wat, maar vooral over reizen en het moe zijn - mentaal moe. Het deed zoveel deugd een gelijkgezinde soulmate te vinden - al was het maar voor een aantal dagen - en zonder bang te zijn te kunnen bekennen dat je een dipje hebt en het reizen moe bent etc (ik vraag me plots af hoe belachelijk dat voor jullie moet klinken: "het reizen moe zijn"... ik doe mijn best het begrijpelijk te maken). Ze stelde me op mijn gemak en verzekerde me dat ze er ook best genoeg van had en al te kampen had gehad met dezelfde problemen... en dat ze er best naar uitkeek om terug thuis te zijn en dat ik me er absoluut niet slecht door moest voelen. Ze gaf me tips en info over Peru en Bolivie en ik haar over het zuiden. We gingen samen naar een circus-straattheaterachtige voorstelling, wandelden, bezochtten één van Pablo Neruda's 3 huizen op Isla Negra, zaten op het strand, dronken een koffie op een terrasje... maar wat we vooral deden was babbelen. Over cultuur in Berlijn en Gent (ze heeft cultuurwetenschappen gestudeerd), over de toekomst en een job, over vanalles maar vooral over onze ervaringen en gevoelens tijdens de reis. Later leerde ik in het hostel ook Charlotte, een Engels meisje - al 3 weken in Valparaiso - en een schotse jongen, zijn naam ontsnapt me, het zou Neil kunnen geweest zijn - al 9maand onderweg van Canada all the way down the continent. Serieuze babbels leerden me dat wat ik meemaakte en voelde absoluut normaal is voor de 'lone traveller' en dat een massa mensen al hetzelfde meegemaakt en gevoeld hadden, dat er waarschijnlijk een niet verwaarloosbaar aantal hetzelfde voelde en meemaakte op dat eigenste zelfde moment en dat het integraal deel uitmaakt van de reis door een land, continent of de wereld én door jezelf. Hoe onwaarschijnlijk het ook klinkt, net daarom begon ik te appreciëren dat ik me slecht voelde... Het was deel van de trip, het zou me sterken en vooral: ik zou mezelf leren kennen, wat me echt drijft, waar ik echt wil voor gaan in het leven, wat ik echt belangrijk vind... en ik zou leren omgaan met nieuwe stukken van mezelf. Logisch dat je je daar in het begin slecht en onzeker over voelt, toch?! Niet dat ik me graag slecht voel, of dat ik dat gevoel ga opzoeken... maar het was geen ramp meer... Het was normaal dat deze dipjes kwamen... dat nieuwe gevoelens van een mentaal moe en overvol hoofd en het missen van een thuis me slecht deden voelen... maar ze waren geidentificeerd en ik kon er proberen mee om te gaan. En dat deed ik! Een ochtend in Valparaiso nam ik mijn gids erbij en begon ik te bekijken wat ik Absoluut nog zou zien tussen hier en La Paz: de zoutvlaktes van Uyuni, de jungle in Rurrenabaque (noordelijker dan La Paz, maar geen tijd om met mijn ouders te doen), de mountainbiketocht naar Coroico, de watervallen in Iguazu, het noorden van Argentinië... Als ik grofweg even schatte hoeveel tijd me dat zou kosten, zonder dat ik zou moeten rushen, kwam het erop neer dat ik misschien 1 week zou kunnen werken in Valparaiso... en dan moest ik nog meteen iets vinden. En dat was absurd. Dus ofwel zou ik langer in Valparaiso blijven en werken, maar dan meteen in 1 week moeten doorgaan naar La Paz, ofwel zou ik de komende 5 weken nog gewoon verderreizen zoals ik bezig was. Ik koos voor de 2e optie en vertelde mezelf dat dat was wat ik gekozen had en ik me er ook niet slecht bij zou voelen, maar genieten van wat ik nog zou gaan zien. Weeral een beslissing achter de rug :)
Mijn verblijf in Valparaiso werd nog gekleurd - naast door de vele huisjes - door een etentje met Tom en Belle, het fietsende koppel en de eerste Belgen die ik op mijn reis in Puerto Madryn leerde kennen. Via hun blog was mijn papa te weten gekomen dat ook zij al even in Valparaiso verbleven. We gingen samen lekker eten in een gezellig restaurantje en wisselden ervaringen uit. Ook zij herkenden mijn dipjes en probleempjes maar al te goed. Het was supergezellig honderduit - én in je eigen taal - te kunnen vertellen. Soms ben ik jaloers hoe zij met hun fiets al door zo'n kleine gezellige dorpjes zijn gepasseerd en de lokale warmte hebben kunnen voelen; anderzijds weet ik dat fietsen niet meteen iets voor mij zou zijn, én al zeker niet alleen!
Valparaiso is een mooie en gezellige stad (2 van de 45 heuvels die de haven omringen zijn trouwens Unesco World Heritage) maar betekende voor mij toch vooral een plaats waar ik mezelf ontdekte en de moed vond om opnieuw op pad te gaan. Na een weekje zat ik - met heropgeladen batterijen - op de nachtbus naar Mendoza. Voor de laatste keer de grens tussen Chili en Argentinië over. Ik heb het even geteld en dit was de 6e keer (dat betekent 12 stempels in mijn paspoort). En wat voor een keer... ´tWas alsof ze wisten dat het mijn laatste keer was en ze me een ironische herinnering als kado wilden meegeven. Ik had al gehoord dat een een lastige grensovergang was omdat het een handelsroute is en enorm veel vracht die toekomt in de haven van Valparaiso via hier naar de rest van het continent vervoerd wordt. Een massa vrachtwagens en bussen passeren dagelijks de grens, leidend tot gigantische wachttijden. Maar wie had gedacht dat dat snachts ook zo zou zijn? Wel... rond 2u kwamen we toe aan de grensovergang die voor het gemak hier zowel entry als exit stamps voor beide landen op dezelfde plaats concentreert (meestal is er zo'n 30km no man's land). Er stonden zo'n 6tal andere bussen voor ons, dus werd het wachten, wachten en nog eens wachten... Uiteindelijk onze toer, allemaal op een rijtje voor onze stempeltjes, en nogmaals op een rijtje met onze handbagage, die grondig doorzocht werd op fruit en groenten. Dan onze bagage door een scanner en verdachte tassen met de hand doorzocht... Om 6u30 - na dus 4u30 wachten aan de grens, konden we onze reis eindelijk verderzetten... om 2u later dan gepland toe te komen in Mendoza. Ik had geen oog dichtgedaan en kwam doodmoe in een hostel toe. Een hostel dat me niet aanstond - maar ik had alweer geen geluk met couchsurfing: de 3 hosts waren al 'volzet' met gasten. De eerste dag in Mendoza was weer een beetje vreemd: ik werd weer even overspoeld door iets onbekends, massas info en beslissingen van 'wat ga ik hier doen'... Ik vermoed dat dat nog wel zal gebeuren... Maar 's avonds sprak ik af met Amy, een meisje van de USA die na 8 maand BsAs, nu voor 3 maand in Mendoza ging wonen; en haar 2 Poolse guests. We gingen naar een museum, met een nieuwe interessante tentoonstelling, en erna iets eten... Het werd een gezellige avond... en de volgende dagen werd het alleen maar leuker. Wat een gemak om plots gewoon maar een sms te moeten sturen om af te spreken om samen iets te gaan eten of doen. Zelf deed ik een excursie naar 'alta montaña' door kleine dorpjes in de bergen precordillera en cordillera (andesgebergte dus) Supermooi! en ik was verbaasd van de kwaliteit van de gids. Verder ging ik met Amy paragliden: whieieeieieieie! Echt een zalige ervaring, van een berg lopen met een kerel aan je vastgebonden en dan gewoon zalig in een zitje van het zicht genieten. Wauw... en ook wel kriebels! Ik leerde de andere hosts en hun gasten kennen: Juan met vriendin Noemi en gast Jelena uit NL, German en z'n gast uit Duitsland, Amy en een duitse vriendin Inca, en de voorlaatste avond ook Masha... uit Aaantweirpen :) Het was een gezellige bende en we zagen elkaar elke dag. Ik genoot van het gezelschap, het NIET beslissingen moeten nemen, de humo kunnen lezen, zwemmen in het verlaten maar superschone zwembad van Amy's apartementsblok, samen koken en eten... Echt een zalige tijd!
Maar gezien ik ontdekt had dat ik moest voortmaken om op tijd in La Paz te zijn - alhoewel, het was ook wel regenseizoen in Bolivie - werd het na een 5tal dagen tijd om noortwaarts te trekken. Ik zou via San Juan richting Tucuman en Salta gaan. Maar echt iedereen die ik al op mijn trip was tegengekomen zei me dat ik de watervallen van Iguazu echt niet kon overslaan. Maar het was zo ver uit de weg... Soms heb je echt schone dinges, die de moeite waard zijn, maar waarvan mensen zeggen "gohja, als het niet op je route ligt, hoef je het niet persé te zien" Het feit was dat ik nog nooit iemand dat had horen zeggen over Iguazu... Er komen mensen speciaal van overal ter wereld naar Argentinie gevlogen enkel en alleen om Iguazu te zien, en ik ben hier al 3.5maand en zou het in mijn hoofd halen om het te missen?! Argentijnen zowel als toeristen verklaarden me gek... Dus werd het ingecalculeerd in de route, net als twee nationale parken waarvan ik nog nooit gehoord had, maar die me door de Mendocinos werden aangeraden. Na opzoekingswerk zou ik via San Juan naar Valle Fertil gaan, de parken bezoeken, terugkeren naar San Juan om Karen's vriendin Mariti te bezoeken en van daaruit all the way naar Iguazu (32h bus) om dan via dezelfde weg terug te keren naar Tucuman en zo m'n trip door het noorden van Argentinie verder te zetten. Sound en solid plan, niet? Ja... was het niet dat ik mijn connectie in San Juan al miste... Ohwell, that happens you know (deze keer was het niet ik maar de bus vanuit Mendoza die te laat was) Dus belde ik Mariti en die was zo vriendelijk me 2 dagen vroeger dan verwacht op te halen van de terminal en te slapen te leggen. Ik werd zo ontzettend goed ontvangen door haar en haar mama; mijn bed was klaar, vrienden werden gebeld, een asado werd georganiseerd nabij het meer en de dam, en Mariti reed met mij overal naartoe, oa. ook naar een winery inclusief wijndegustatie. En van geld of vergoeding wilden ze natuurlijk niet horen. "Wat kan ik doen om jullie te bedanken?" "Niets... of ja, jawel... terugkomen!" Echt super, die warmte en vriendelijkheid.
Van San Juan ging het dan naar Valle Fertil waar ik 2 nachtjes goeikoop overnachtte door mijn tentje nog eens boven te halen... Dat was al een tijdje geleden en deed echt deugd. Echt een klein maar best levendig en gezellig dorpje, en uitvalsbasis voor dure - maar oh zo de moeite waard - excursies naar P.N. Ischigualasto (of ook wel Valle de la luna genaamd) en P.N. Talampaya, beiden Unesco World Heritage. Het eerste is een woestijnvallei met alle kleuren van de regenboog met daarin allerlei raargevormde rotsfiguren zoals de sphinx en de champignon :) Het tweede park is een cañon met gigantische roodgekleurde rotsmuren... Indrukwekkend. De verplichte tours door de parken waren ook verbazingwekkend goed: ik leerde over de manier waarop deze rotsformaties en valleien gevormd zijn en over de dinosaurussen die ooit dit gebied bevolkten. Het zijn trouwens de oudste dino's ter wereld die hier leefden! Bovendien is dit het enige gebied waar je deze formaties en stratificaties van de aarde kan zien; door de vorming van de Andes ontstond er immers een ontzettende druk die ervoor zorgde dat een eens verticaal stuk van de aarde hier gewoon helemaal horizontaal is komen te liggen. En lagen die elders dus kilometers onder de grond zitten, liggen hier gewoon aan de oppervlakte, klaar om bestudeerd te worden... of bezocht. Interessant e?! Ik vond het alleszins super - ondanks het toeristische en dure karakter - en was ontzettend dankbaar dat de Mendocinos en Mariti me hadden overtuigd om het extra geld toch maar te spenderen.
Net zoals ik ondertussen kan zeggen dat ik iedereen die ik ooit ben tegengekomen ben en me vertelden dat ik Iguazu echt moest zien (en dat zijn er veel) ook ontzettend dankbaar ben. Ondertussen zit ik immers op de bus van Iguazu naar Tucuman, is er al een nacht van de in totaal 22h durende rit gepasseerd en kan ik dit verhaal helemaal up to (this) date vertellen. Ik heb deze busrit al eens in de andere richting gedaan, enkele dagen terug toen het van San Juan helemaal - via Tucuman - naar Iguazu ging. De busrit was vermoeiend (32h inclusief 2 nachten) en mijn rug houdt niet echt van die ritten... dus had ik mezelf 3 nachten in een - net iets duurder voor deze regio - schitterend hostel mét zwembad geboekt. Meestal als een hostel claimt dat het een zwembad heeft,is het zo één waar je met 5 man in kan rechtstaan en 1 slag kan zwemmen. Dit echter was een zwembad de naam waardig met ligzetels en groen grasje errond. Ontbijt - met ontbijtgranen voor de verandering - was inbegrepen in de prijs. Daarnaast kon je eten bestellen (toch nét iets te duur vond ik) en cocktails drinken aan het zwembad. Zalig!! Het voelde als een vakantie in mijn reis :) Toen ik mijn mails nakeek in het hostel had ik een facebookberichtje van Ruth & Luke, een Londens koppel dat ik een maand geleden in Bariloche had leren kennen en best wel wat tijd mee had doorgebracht. Ze hadden gezien dat mijn 'status' zei dat ikvia een 32h durende rit naar Iguazu zou gaan en vertelden dat zij zelf klaarstonden voor een 18h durende rit van BsAs naar... jaaaa, Iguazu! Ze zouden logeren in Hostel Inn, en het leek hen super om af te spreken! Laat dat geen probleem zijn, dacht ik toen ik superblij en enthousiast hun bericht las, want dat was het hostel waar ik net een half uur geleden was ingecheckt. Ik heb het al een paar keer meegemaakt, zo random mensen opnieuw tegenkomen (bv op de excursie naar Ischigualasto ook een kerel uit het hostel in Ushuaia) maar blijf het verrassend en absurd vinden hoe wegen hier kruisen.
Nadat ik gedoucht had, en in het dorpje (het hostel was 5km buiten het centrum) inkopen was gaan doen, installeerde ik me in bikini aan het zwembad. En hop, plots kwam daar Ruth aangelopen. Ze waren intussentijd gearriveerd en we brachten elk ons relaas van de afgelopen tijd. De volgende dagen hebben we dan ook samen doorgebracht: een dag naar de Braziliaanse kant van de watervallen, een dag naar de Argentijnse en vooral ook de tijd nemen om te ontspannen: relax, laidback aan het zwembad met een cocktail,samen uit eten, etc.
Het was best wel grappig de watervallen eindelijk zelf te zien... ik had er al zoveel goeds over gehoord...en het IS inderdaad een wonder der natuur. De ene na de andere waterval stort zich de dieperik in met een gigantisch lawaai en een mist van opspattend water als gevolg. We namen ook een boottochtje van slechts 10minuten dat je wel een heel close-up beeld van de watervallen geeft: je gaat er immers helemaal onder! Helemaal doorweekt wordt je, maar oh zo grappig en fun! Whiieieieiei! De omgeving is ook prachtig: groene bossen en heuvels. Iguazu ligt op het 3grenzengebied tussen Argentinië, Brasil en Paraguay en wordt gekenmerkt door een tropisch hot hot hot en vochtig klimaat, eigen aan de wetlands en de jungle. Ik was al even gewend aan de warmte, maar totnutoe was het altijd woestijn(achtig)gebied en dus droge warmte. In één ruk (busrit) veranderde dat naar nóg warmer (35graden) en immens vochtig. Dat was wel even aanpassen, maar massas water drinken,een goeie ventilator op de kamer en een frisse duik in het zwembad helpen wel :)
Iguazu verder beschrijven is echt lastig. Woorden komen tekort en het enige wat ik kan doen is wat velen voor mij gedaan hebben: je zeggen dat je het echt met je eigen ogen moet komen zien! En intussentijd kunnen de fotos je misschien een idee geven...
De ontmoetingen van de afgelopen weken, en de fijne tijd met het fijne gezelschap dat ik in Mendoza, San Juan en Iguazu heb gehad, hebben me weer energie gegeven om mijn pad verder te zetten. Bijna hadden Ruth en Luke me overhaald om met hen verder te gaan naar de Pantanal in Brasil en zo Bolivie binnen te reizen... maar ik blijf toch maar bij mijn plan. Binnen een goeie 3 weken zijn mijn ouders er al... dat het busje dus maar een beetje voortmaakt... :)
Tot de volgende, lieverds, en laat ik afsluiten met een ander gezegde te ontkrachten: uit het oog is NIET uit het hart!
Dikke zoen
isa
xx
fotos online!
Ollo dag lieverds allemaal...
Ik ben er eindelijk eens toe gekomen om én een deftige pc én een snelle internetverbinding én tijd én goesting te vinden, zodat er eindelijk nieuwe fotos online staan...
Neem uw tijd en geniet van de beeldjes op www.flickr.com/photos/mwoi
Een blogverhaal om de beelden te begeleiden volgt eerstdaags!
zwoele groetjes (want het is hier hot hot hot)
isa
xx
Ik ben er eindelijk eens toe gekomen om én een deftige pc én een snelle internetverbinding én tijd én goesting te vinden, zodat er eindelijk nieuwe fotos online staan...
Neem uw tijd en geniet van de beeldjes op www.flickr.com/photos/mwoi
Een blogverhaal om de beelden te begeleiden volgt eerstdaags!
zwoele groetjes (want het is hier hot hot hot)
isa
xx
Tuesday, January 15, 2008
Het is zover...
Het eerste gemeen aanslepend dipje heeft zijn weg naar mijn reis gevonden...
Het begon min of meer op de boot - of nee, de dag van de lange busrit van Ushuaia naar Puerto Natales. Het afscheid van Amanda speelde me niet zo hard parten, dan wel een druk in mijn onderrug die ik maar al te goed herkende van enkele traumatiserende jaren terug (voor diegenen die me nog niet kennen als medisch rampgeval, dat komt misschien nog wel or ask around) en die ik absoluut niet graag zag komen. De busrit was dan ook zwaar en ik probeerde door de pijn heen te slapen. Ook op de boottocht - waar ik zo hard had naar uitgekeken - werd ik niet geteisterd door zeeziekte, maar door die pijnlijke onderrug. Bovendien waren er weinig interessante ontmoetingen en bracht ik veel van mijn tijd alleen door, waardoor het moeilijker is om je gedachten te verzetten. Ook het zien van de vele koppels, jong en oud, moeders met beebies, knuffelende papas of vrienden deed niet veel goeds aan mijn gemoedstoestand. Als je je al niet zo goed in je vel voelt heb je nood aan iemand aan wie je niet gans je verleden moet vertellen en eerst allerlei smalltalkvragen moet beantwoorden, aan iemand die je kent, een vertrouwde stem, iemand anders dan jezelf die je zegt dat het wel goedkomt, een oprechte dikke knuffel, een goed gesprek...
Enfin, ik probeerde zo goed als mogelijk te genieten van de vier dagen rust met zicht op bergen, fjorden, meren, kanalen, minidorpjes met de laatste 'indigenous' families en zelfs de zwaargolvende prachtige Pacific Ocean en enkele springende dolfijnen. Bovendien was er ook nog een spannend boek van 500pagina's en een 3tal films die de snoozefunctie van mijn rugalarm even met een harde klop uitzetten.
Na de boottocht besliste ik meteen door te reizen naar Chiloë, het tweede grootste eiland van Zuid-Amerika - na Tierra del Fuego. Chiloë staat gekend voor zijn typische manier van leven, geïsoleerd van de Spaanse kolonisatie-invloeden. De cultuur is gevormd door een mix van de eerste Spaanse settlers en twee indigenous-stammen: de Chonos die hoofdzakelijk op zee leefden, en de Mapuche die vanuit het noorden steeds meer land in bezit namen. Deze mix en de isolatie van het 'mainland' lieten duidelijke sporen na: men is afhankelijk van wat het eiland en de omringende kanalen te bieden hebben. Visvangst en agricultuur (vooral aardappels en graan) vormen bijgevolg de grootste bron van inkomen, en algen en zeewier worden zelfs naar Japan geëxporteerd. Dit zorgt voor een traditionele gastronomie, vooral gebaseerd op allerlei soorten vis en zeevruchten, die niet te missen valt. Je móet minstens 1keer vis of een gigantische reuzekrab gegeten hebben tijdens je verblijf op Chiloë: het is onwaarschijnlijk vers (je ziet je vis 's ochtends door de vele vissers met hun bootje aan land gebracht worden, waar hij gekuist en rechtstreeks naar de plaatselijke mercado gebracht wordt) en overheerlijk.
Ook op de architectuur heeft de isolatie natuurlijk een invloed: de overvloed aan hout en schaarsheid van metaal en andere bouwmaterialen zorgt ervoor dat alle huizen een houten basisstructuur hebben, en de eerste kerken zelfs volledig uit hout bestaan, met niet 1 nagel. Vele van deze kerken zijn ondertussen uiteraard gerestaureerd, en worden bovendien beschermd door Unesco World Heritage. Bovendien zijn vele huizen aan de oevers van een rivier of kanaal op palen gebouwd. Deze kleurrijke constructies luisteren hier naar de naam 'palafitos'.
Naast het benutten van de natuurlijke grondstoffen voor eten en onderdak, worden ze ook gebruikt voor het vervaardigen van allerlei nuttige 'tools' en gereedschap alsook handicrafts. Houten mandjes en keukengerei, wollen sjaals, handschoenen, mutsen, popjes, etc en juwelen gemaakt van allerlei soorten hout en schelpen vullen de vele kraampjes van elke 'mercado municipal'.
Ik bezocht een viertal dorpjes in Chiloë: Ancud in het noorden, hoofdstad Castro, het gezellige Chonchi en Cucao, een dorpje aan de westkust in het Parque Nacional Chiloë. De meeste dorpjes zijn gelijkaardig: rustige, gezellige, traditionele vissersdorpjes waar naast een bezoek aan de kerk en het plaatselijke museum niet veel te doen valt dan vanuit het hostelraam of een bankje naar de zee te kijken en dolfijnen en zeehonden te spotten. De namiddag op het strand in Cucao, aan de Pacific Ocean bleef me het meeste bij: verlaten strand, hevige golven, ruis van de zee, zonnetje maar toch stevige wind: zalig!
Ik genoot van de rust in Chiloë, maar tegelijk bleef mijn rug me parten spelen en begon ik na te denken over de planning en activiteiten van de volgende dagen.
Planning... ja dat is in deze periode van het jaar blijkbaar echt wel nodig: ik wou vanuit Puerto Montt een naar het schijnt prachtige, supermooie, overweldigende boottrip maken over de grens en 3 verschillende meren tot aan Bariloche: volzet tot eind maart. Okee, dan maar met de bus, en aangezien ik dan maar om 23u zou toekomen, probeerde ik een hostel te boeken. Ik contacteerde er minimum 10: allemaal vol. Het werd een heel avontuur die avond zelf met alle campings en zogoed als alle hostels vol, maar met de hulp van een vriendelijke taxichauffeur en hostelreceptionist (die wel een 20tal hostels belde) vond ik toch onderdak, weliswaar volledig uit het centrum. De volgende ochtend had ik geluk: ik vond plaats in Marco Polo Inn, een supertof hostel midden in het centrum waar zowel ontbijt als avondmaal in de - voor het hoogseizoen - zeer schappelijke prijs van 37 pesos inbegrepen zijn.
De volgende dag - zondag - stond er al meteen een rafting op het programma: rated III-IV (rafting is wereldwijd gerangschikt van I (kalm) tot V (rough)) en 'al limite' omdat we de grens met Chili overgingen op de rivier, was het een superzalige eerste kennismaking met deze avontuurlijke sport. Op een rustiger deel van de rivier sprongen we met z'n allen in het water (wees gerust: mét wetsuit) en lieten ons gewoon voortdrijven: heerlijk. Het was een superdag: zonnetje, prachtige omgeving in de bergen en een leuke activiteit die zeker herhaald zal worden.
En mijn rug dan?, denken jullie... Ja, de rafting heeft die pijn niet verholpen, noch verergerd. Ik kwam terug naar Bariloche om hier trekking te gaan doen, maar als je al pijn voelt als je een half uur in de stad zonder rugzak rondloopt of gewoon op een stoel zit of in je bed ligt... dan leek trekken met een grote rugzak op en neer in de bergen me niet het beste idee. Het is vervelend, want je neerleggen bij wat je lichaam je oplegt, terwijl je 'mind' je blijft zeggen hoe mooi de omgeving is en hoe onwaarschijnlijk die trektocht wel niet zal zijn, is heel moeilijk. Aanvaarden dat je de reden waarom je naar deze plaats kwam - of beter het doel - niet kan halen is lastig. Aanvaarden dat je het rustiger aan moet doen en niet om de twee-drie dagen verhuizen en constant bezig zijn en 'moven'... het is niet evident. En het leidt tot twijfel, onrust, tranen, eenzaamheid en een klein gemeen aanslepend dipje. Want je denkt dan aan de toekomst, en "ga ik nog wel naar die plaats gaan, want daar is ook veel trekking en kom ik mensen tegen die me vertellen hoe mooi het niet is en dat je het moet gedaan hebben en geraak ik alleen maar gefrustreerd dat mijn toestand en verdomde rug het niet toelaten..." Maar net om die reden plaatsen moeten overslaan is alweer een beslissing die heel moeilijk te nemen valt.
Bovendien moet je wegens het hoogseizoen wel vooruit plannen, want ergens toekomen en 10 hostels met die zware rugzak moeten aflopen vooraleer plaats te vinden is nu gewoon absoluut geen optie.
En die gebondenheid aan enerzijds plannen en anderzijds die pijnlijke rug zorgen voor... ja, een klein aanslepend dipje.
Hier in Bariloche heb ik me er bij neergelegd: ik moet het rustiger aan doen, even pauseren. Het heeft geen zin door te gaan en koppig toch die trekkings te doen want ik wil niet het risico nemen veel meer van mijn reis in gevaar te brengen. Bovendien was er in het hostel in San Martin de los Andes, waar ik mijn zomerspullen moet gaan ophalen, geen plaats vóór de 19de.. dus besliste ik een weekje rust hier in Bariloche te nemen. Het is aangenaam weer (ongeveer 25 graden met een schitterend blauwe hemel) en ik ga een aantal dagexcursies doen: dagje raften, dagje fietsen, dagje berg op, dagje naar El Bolsón... Daarnaast volg ik nog wat Spaanse les: 4x2u privéles (alle groepslessen op mijn niveau waren al volzet) en probeer ik veel te relaxen: lezen in het park, zonnen (lees: verbranden) op het strand, 's avonds een biertje in de bar van het hostel...
Het is eens iets anders - natuurlijk duurder dan kamperen en wandelen in de bergen - en ik geniet er eigenlijk wel van. Bovendien stel ik zo het vervelende plannen en beslissen even voor een weekje uit.
Luisteren naar je lichaam... het is niet (altijd) evident maar wel heel belangrijk. Weeral een levensles :)
Het begon min of meer op de boot - of nee, de dag van de lange busrit van Ushuaia naar Puerto Natales. Het afscheid van Amanda speelde me niet zo hard parten, dan wel een druk in mijn onderrug die ik maar al te goed herkende van enkele traumatiserende jaren terug (voor diegenen die me nog niet kennen als medisch rampgeval, dat komt misschien nog wel or ask around) en die ik absoluut niet graag zag komen. De busrit was dan ook zwaar en ik probeerde door de pijn heen te slapen. Ook op de boottocht - waar ik zo hard had naar uitgekeken - werd ik niet geteisterd door zeeziekte, maar door die pijnlijke onderrug. Bovendien waren er weinig interessante ontmoetingen en bracht ik veel van mijn tijd alleen door, waardoor het moeilijker is om je gedachten te verzetten. Ook het zien van de vele koppels, jong en oud, moeders met beebies, knuffelende papas of vrienden deed niet veel goeds aan mijn gemoedstoestand. Als je je al niet zo goed in je vel voelt heb je nood aan iemand aan wie je niet gans je verleden moet vertellen en eerst allerlei smalltalkvragen moet beantwoorden, aan iemand die je kent, een vertrouwde stem, iemand anders dan jezelf die je zegt dat het wel goedkomt, een oprechte dikke knuffel, een goed gesprek...
Enfin, ik probeerde zo goed als mogelijk te genieten van de vier dagen rust met zicht op bergen, fjorden, meren, kanalen, minidorpjes met de laatste 'indigenous' families en zelfs de zwaargolvende prachtige Pacific Ocean en enkele springende dolfijnen. Bovendien was er ook nog een spannend boek van 500pagina's en een 3tal films die de snoozefunctie van mijn rugalarm even met een harde klop uitzetten.
Na de boottocht besliste ik meteen door te reizen naar Chiloë, het tweede grootste eiland van Zuid-Amerika - na Tierra del Fuego. Chiloë staat gekend voor zijn typische manier van leven, geïsoleerd van de Spaanse kolonisatie-invloeden. De cultuur is gevormd door een mix van de eerste Spaanse settlers en twee indigenous-stammen: de Chonos die hoofdzakelijk op zee leefden, en de Mapuche die vanuit het noorden steeds meer land in bezit namen. Deze mix en de isolatie van het 'mainland' lieten duidelijke sporen na: men is afhankelijk van wat het eiland en de omringende kanalen te bieden hebben. Visvangst en agricultuur (vooral aardappels en graan) vormen bijgevolg de grootste bron van inkomen, en algen en zeewier worden zelfs naar Japan geëxporteerd. Dit zorgt voor een traditionele gastronomie, vooral gebaseerd op allerlei soorten vis en zeevruchten, die niet te missen valt. Je móet minstens 1keer vis of een gigantische reuzekrab gegeten hebben tijdens je verblijf op Chiloë: het is onwaarschijnlijk vers (je ziet je vis 's ochtends door de vele vissers met hun bootje aan land gebracht worden, waar hij gekuist en rechtstreeks naar de plaatselijke mercado gebracht wordt) en overheerlijk.
Ook op de architectuur heeft de isolatie natuurlijk een invloed: de overvloed aan hout en schaarsheid van metaal en andere bouwmaterialen zorgt ervoor dat alle huizen een houten basisstructuur hebben, en de eerste kerken zelfs volledig uit hout bestaan, met niet 1 nagel. Vele van deze kerken zijn ondertussen uiteraard gerestaureerd, en worden bovendien beschermd door Unesco World Heritage. Bovendien zijn vele huizen aan de oevers van een rivier of kanaal op palen gebouwd. Deze kleurrijke constructies luisteren hier naar de naam 'palafitos'.
Naast het benutten van de natuurlijke grondstoffen voor eten en onderdak, worden ze ook gebruikt voor het vervaardigen van allerlei nuttige 'tools' en gereedschap alsook handicrafts. Houten mandjes en keukengerei, wollen sjaals, handschoenen, mutsen, popjes, etc en juwelen gemaakt van allerlei soorten hout en schelpen vullen de vele kraampjes van elke 'mercado municipal'.
Ik bezocht een viertal dorpjes in Chiloë: Ancud in het noorden, hoofdstad Castro, het gezellige Chonchi en Cucao, een dorpje aan de westkust in het Parque Nacional Chiloë. De meeste dorpjes zijn gelijkaardig: rustige, gezellige, traditionele vissersdorpjes waar naast een bezoek aan de kerk en het plaatselijke museum niet veel te doen valt dan vanuit het hostelraam of een bankje naar de zee te kijken en dolfijnen en zeehonden te spotten. De namiddag op het strand in Cucao, aan de Pacific Ocean bleef me het meeste bij: verlaten strand, hevige golven, ruis van de zee, zonnetje maar toch stevige wind: zalig!
Ik genoot van de rust in Chiloë, maar tegelijk bleef mijn rug me parten spelen en begon ik na te denken over de planning en activiteiten van de volgende dagen.
Planning... ja dat is in deze periode van het jaar blijkbaar echt wel nodig: ik wou vanuit Puerto Montt een naar het schijnt prachtige, supermooie, overweldigende boottrip maken over de grens en 3 verschillende meren tot aan Bariloche: volzet tot eind maart. Okee, dan maar met de bus, en aangezien ik dan maar om 23u zou toekomen, probeerde ik een hostel te boeken. Ik contacteerde er minimum 10: allemaal vol. Het werd een heel avontuur die avond zelf met alle campings en zogoed als alle hostels vol, maar met de hulp van een vriendelijke taxichauffeur en hostelreceptionist (die wel een 20tal hostels belde) vond ik toch onderdak, weliswaar volledig uit het centrum. De volgende ochtend had ik geluk: ik vond plaats in Marco Polo Inn, een supertof hostel midden in het centrum waar zowel ontbijt als avondmaal in de - voor het hoogseizoen - zeer schappelijke prijs van 37 pesos inbegrepen zijn.
De volgende dag - zondag - stond er al meteen een rafting op het programma: rated III-IV (rafting is wereldwijd gerangschikt van I (kalm) tot V (rough)) en 'al limite' omdat we de grens met Chili overgingen op de rivier, was het een superzalige eerste kennismaking met deze avontuurlijke sport. Op een rustiger deel van de rivier sprongen we met z'n allen in het water (wees gerust: mét wetsuit) en lieten ons gewoon voortdrijven: heerlijk. Het was een superdag: zonnetje, prachtige omgeving in de bergen en een leuke activiteit die zeker herhaald zal worden.
En mijn rug dan?, denken jullie... Ja, de rafting heeft die pijn niet verholpen, noch verergerd. Ik kwam terug naar Bariloche om hier trekking te gaan doen, maar als je al pijn voelt als je een half uur in de stad zonder rugzak rondloopt of gewoon op een stoel zit of in je bed ligt... dan leek trekken met een grote rugzak op en neer in de bergen me niet het beste idee. Het is vervelend, want je neerleggen bij wat je lichaam je oplegt, terwijl je 'mind' je blijft zeggen hoe mooi de omgeving is en hoe onwaarschijnlijk die trektocht wel niet zal zijn, is heel moeilijk. Aanvaarden dat je de reden waarom je naar deze plaats kwam - of beter het doel - niet kan halen is lastig. Aanvaarden dat je het rustiger aan moet doen en niet om de twee-drie dagen verhuizen en constant bezig zijn en 'moven'... het is niet evident. En het leidt tot twijfel, onrust, tranen, eenzaamheid en een klein gemeen aanslepend dipje. Want je denkt dan aan de toekomst, en "ga ik nog wel naar die plaats gaan, want daar is ook veel trekking en kom ik mensen tegen die me vertellen hoe mooi het niet is en dat je het moet gedaan hebben en geraak ik alleen maar gefrustreerd dat mijn toestand en verdomde rug het niet toelaten..." Maar net om die reden plaatsen moeten overslaan is alweer een beslissing die heel moeilijk te nemen valt.
Bovendien moet je wegens het hoogseizoen wel vooruit plannen, want ergens toekomen en 10 hostels met die zware rugzak moeten aflopen vooraleer plaats te vinden is nu gewoon absoluut geen optie.
En die gebondenheid aan enerzijds plannen en anderzijds die pijnlijke rug zorgen voor... ja, een klein aanslepend dipje.
Hier in Bariloche heb ik me er bij neergelegd: ik moet het rustiger aan doen, even pauseren. Het heeft geen zin door te gaan en koppig toch die trekkings te doen want ik wil niet het risico nemen veel meer van mijn reis in gevaar te brengen. Bovendien was er in het hostel in San Martin de los Andes, waar ik mijn zomerspullen moet gaan ophalen, geen plaats vóór de 19de.. dus besliste ik een weekje rust hier in Bariloche te nemen. Het is aangenaam weer (ongeveer 25 graden met een schitterend blauwe hemel) en ik ga een aantal dagexcursies doen: dagje raften, dagje fietsen, dagje berg op, dagje naar El Bolsón... Daarnaast volg ik nog wat Spaanse les: 4x2u privéles (alle groepslessen op mijn niveau waren al volzet) en probeer ik veel te relaxen: lezen in het park, zonnen (lees: verbranden) op het strand, 's avonds een biertje in de bar van het hostel...
Het is eens iets anders - natuurlijk duurder dan kamperen en wandelen in de bergen - en ik geniet er eigenlijk wel van. Bovendien stel ik zo het vervelende plannen en beslissen even voor een weekje uit.
Luisteren naar je lichaam... het is niet (altijd) evident maar wel heel belangrijk. Weeral een levensles :)
Thursday, January 03, 2008
El fin del mundo y Tierra del fuego
Zoals gezegd werd Kerstmis op de bus gevierd dit jaar. Eenzaam stonden Amanda en ik 's ochtends om 6u op na slechts enkele uurtjes slaap. De avond ervoor - Kerstavond - was schitterend geweest. Omar, de dueño van het hostel, had samen met zijn zus een schitterend kerstmaal bereid. Zelf had ik pannenkoeken en een broodpudding (potting in het Zeels of ook breadpudding in het Engels) gemaakt en op tafel stonden verder nog broodjes met guacamole, chipskes, bloemkool met cocktailsaus, hesperolletjes, een slaatje, aardappelsla, pasta, kip in de oven, 'asado alleman' (soort vleesbrood of in het Zeels 'frikandon'), varkensvlees... Als dessert hadden we verder nog ijs met aardbeien en er was een overvloed aan wijn en zelfs gluhwein. Om 00u werden de flessen appelcider met luide knallen en veel enthousiasme ontkurkt. Ik hoef dus niet te vertellen dat opstaan lastig was en dat mijn buik precies nog altijd op ontploffen stond.
Het werd een vermoeiende busrit: bus op richting Punta Arenas, ergens in the middle of nowhere wisselen richting Rio Grande. Voor we daar aankwamen eerst nog ergens de overzetboot op om het Magallanes kanaal over te steken en helemaal doorweekt te worden door overslaande golven... Joepie, nog zo'n 10uur met een natte broek op de bus. Gelukkig konden we er wel mee lachen, wie moest er nu ook zo nodig helemaal vooraan op het dek staan om foto's te nemen, hihi. Na de ferry nog 2 maal de grenscontrole passeren: een keer aan de Chileense kant en een keer aan de Argentijnse. Dan aangekomen in Rio Grande om te wisselen van bus naar Ushuaia. Fjoew!
Op het zogezegde einde van de wereld kwamen we terecht in 'Cruz del Sur', een klein en gezellig hostel uitgebaat door Luca, een Italiaan en zijn Canadese vriendin Isabelle. Veel meer dan ons installeren en nog een theetje drinken zat er die dag niet meer in.
De volgende ochtend leerden we bij het ontbijt Belgische Hanne, Spaanse Maria en Canadese Steve kennen. Hanne is van De Pinte en studeert architectuur aan St-Lucas. Ze studeerde een semester in BsAs en geniet nu van haar laatste maanden rondreizend in Argentinie. Uitgezonderd Maria, trokken we samen naar Glaciar en Cerro Martial, en gletsjer bovenaan één van de bergen die het landschap achter Ushuaia vormen. Eerst enkele kilometers door de stad en dan het begin van een stijgend pad door het bos. Echt lastig was het niet, maar wel zeer modderig en die dag had ik gewoon echt helemaal geen energie. Toen we bovenop de berg onze picknick in de berghut opaten, beslisten Amanda (die zich wegens maandelijkse vrouwelijke toestanden ook niet zo goed voelde) en ik om niet nog eens anderhalf uur enkel omhoog te gaan tot de gletsjer. We genoten van het uitzicht over Ushuaia en het Beaglekanaal en namen de stoeltjeslift terug naar beneden, waar we terug naar het hostel wandelden. We waren uitgeteld!
De volgende dag zouden we naar P.N. Tierra del Fuego gaan om te wandelen en 1 of 2 nachten te kamperen. Amanda had die nacht echter geen oog dicht gedaan wegens buikkrampen en ik was wakkergeworden met een enorme kramp in mijn kuit waardoor ik in een automatische reflex rechtop sprong om mijn voet te grijpen en daarbij met een gigantische klap mijn hoofd tegen het veel te lage bed boven mij stootte. Auw auw auw! Ik voelde de koppijn en dikke buil meteen komen. De volgende dag was het alsof mijn kuitspier 5cm gekrompen was. Amai!
Helaas pindakaas gingen en Hanne en Maria dan maar alleen naar het park en lastten wij een rustdag in. Ook Canadees Steve bleef thuis, wegens nog veel te natte schoenen. Maar, na onze toch wel welverdiende rustdag, waren we de volgende dag wel klaar om te wandelen. We lieten het meeste van onze bagage achter in het hostel en trokken met een lichte rugzak richting P.N. Tierra del Fuego, een 63 000 hectare groot gebied met valleien, meren, rivieren en prachtige omringende bergen; op slechts 12 km van Ushuaia en grenzend aan Chili. Veel toeristen (ook Argentijnse families) gaan slechts voor 1 dag of logeren in de toeristische en betalende Lago Roca Camping & Refugio. Maar wij wilden net weg van al dat toeristische gedoe, dat we in Ushuaia en andere steden al genoeg gezien hadden. Dus leek 2 nachten kamperen op een gratis camping (uiteraard zonder faciliteiten zoals wc) aan de uitlopers van Laguna Verde, met helemaal niemand om ons heen, ons een wel veel geschiktere optie. Niemand om ons heen, zei ik?! Van menselijke aanwezigheid geen sprake, maar we hoefden maar één stap te zetten of onze kop uit onze tent te steken en hop: daar wipten zo'n tiental konijntjes snel de struikjes in. Pipi werd steevast met zicht op die lieve snuffeltjes gedaan en ook tijdens het eten waren ze bijzonder nieuwsgierig. Het waren er zoveel, en ze waren zó schattig, ook enkele helemaal zwartjes, hihi! We beslisten het park dan ook Tierra del Conejos of snuffeltjesland te dopen.
De eerste dag startten we met enkele simpele wandelingen, doch niet zonder avontuur daar we ons mislopen hadden en met kaart en kompas dwars door een dichtbeboomd bos gingen. Even paniek toen ik plots bedacht dat we dicht tegen de zuidpool waren (slechts 1000 km van Antarctica!) en we dus rekening moesten houden met magnetische afwijking... Toch maar verder wandelen en jahoor... ons gezond verstand en oriëntatievermogen liet ons niet in de steek want zo'n goed uur later kwamen we op de hoofdweg uit. Nog zo'n 6km stappen naar de camping...in de regen... tot we eindelijk en gelukkig ongeveer halverwege wél geluk hadden en opgepikt werden door een parkwachter in zijn jeep.
De volgende dag beslisten we de 'wandeling van 4km in 4uur' de Cerro Guanaco op te doen. En zwaar was het inderdaad: stevig stijgen en alsmaar omhoog en omhoog en omhoog... eerst door een dichtbegroeid bos, tot we een riviertje volgden naar een moerassige vlakte en we tot onze enkels in het waterig mos en de modder zakten... om dan de flank van de steenberg op te gaan... een heel steile laatste beproeving mét enkele doorsteken in resterende sneeuwvlaktes. Maar eens boven... wauw, wat een zicht! Niet alleen kon je in de verte Ushuaia zien liggen, met daarvoor het prachtige Beaglekanaal en de eilanden van Chileense Tierra del Fuego (oa. Isla Navarino), maar ook het volledige parque national met zijn meren, rivieren en prachtige groene valleien plus ook nog eens een 360graden zicht op alle omringende bergen op het einde van de Andes, zowel aan Argentijnse als Chileense kant van de Cordillera! Wauw, wauw wauw... geen woorden, echt waar. Na El Chaltén met Cerros Torre en Fitz Roy, en Torres del Paine was dit misschien wel de kers op de trektaart waarvan we de afgelopen weken hadden kunnen smullen.
Tijdens de zware afdaling - mijn knieën schreeuwden het uit - vroegen we ons af waarom die berg 'Guanaco' heette.. we hadden niet 1 van deze beestjes gezien... maar we kwamen al snel tot de conclusie dat wij zelf dan maar de guanacos moeten geweest zijn :) We kwamen doodmoe beneden toe en alvorens we naar de camping wandelden, trakteerden we onszelf op een lekkere liter bier in de pub van Lago Roca. Wat een alweer prachtige dag!
Na die nacht een regen- en windstorm in onze tent te doorstaan hebben, trokken we de volgende ochtend nog naar een beverkolonie, een makkelijke wandeling van 45minuten. De beestjes zelf kregen we natuurlijk niet te zien (die leven en werken snachts) maar het resultaat van hun werk wel: prachtig geconstrueerde dammen en uitgeholde bomen. Van een plaatselijke gids leerden we dat die beestjes niet het hout zelf eten, maar enkel gebruiken om hun dammen te bouwen. Zo stijgt het water aan de ene kant waardoor er meer en grotere waterplanten kunnen groeien en dát lusten ze wel graag! Weeral iets bijgeleerd, zie.
Terug in Ushuaia genoten we van een heerlijke gigantische zelfbereide salade nicoise in het hostel.
De volgende dag werd het een rustige dag - rustig voorbereiden voor... oudejaarsavond! Jaaaaa, ook hier gaat de tijd heel snel... al meer dan 2 maand onderweg. Het hostel bereidde zich voor op een huge dinnerparty. Voor 35 pesos werd ons een all-you-can-eat (hier noemt dat 'tenedor libre' en das grappig want dat betekent letterlijk 'vrij vork') buffet voorgeschoteld, met bbq-vlees, pasta, tonijncrêperoullade, ratatouille, gebakken aardappelen, chipskes, kaas en hesperolletjes... een overvloed aan wijn, cider, frisdrank, bier, whisky, fernet, champagne om 00u en als dessert nog zoete gebakjes en cake. Mmm. Al snel waren enkelen zat genoeg om de party op gang te brengen en te dansen. Zelf hield ik het behoorlijk bescheiden en om 3u30 kroop ik - doodmoe maar heel tevreden - mijn nestje in. Uiteraard feliz año a todos, dat alle wensen en dromen mogen uitkomen, en we vooral gezond blijven e ;)
Uitgerekend op 1 januari werden we nog blij verrast... een viavia kennis van Amanda - een vrouw van 70 - kwam ons oppikken aan het hostel voor een autorondrit door Ushuaia. We bezochten enkele supermooie en afgelegen strandjes alsook de luchthaven vanwaar je een prachtig zicht hebt op de stad en zijn omringende bergen en het Beaglekanaal; en genoten van een theetje met een koekje in het hostal van haar dochter. Leuk om ons bezoek aan Ushuaia - naar men zegt fin del mundo, maar vooral het meest zuidelijke punt van mijn trip door Zuid-Amerika - zo te kunnen afsluiten.
Velen vinden Ushuaia veel te toeristisch en niet echt de moeite om naartoe te gaan buiten het feit om te kunnen zeggen 'er geweest te zijn'... Er zijn inderdaad veel toeristen én veel toeristische 'attracties' (dure excursies op het Beaglekanaal en naar estancias in de buurt) maar ik heb er hard van genoten. Ushuaia is prachtig gelegen aan de voet van de Andes en met het Beaglekanaal aan zijn eigen voeten... en het was de 2x15uur durende busrit heen en terug meer dan waard.
Op 2 januari werd onze eigen moed (moed niet echt, maar ik vind het juiste woord niet) nogmaals getest: opstaan om 4u30 om de bus om 5u30 te nemen. Ik opnieuw richting Puerto Natales vanwaar de Navimag ferry binnen enkele uren richting Puerto Montt vaart (vier dagen op de boot, zie www.navimag.com); Amanda richting Rio Gallegos. Drie weken heb ik samen met deze supervrouw en vriendin mogen reizen en hebben we ervaringen, dromen, ideeën, kamer en tent, ontbijt lunch en dinner, straten en wandelpaden en nog zoveel meer gedeeld... Onze wegen splitsen hier, maar zullen ooit opnieuw kruisen. For now, vaar ik straks nieuwe ervaringen en mensen tegemoet!
Het werd een vermoeiende busrit: bus op richting Punta Arenas, ergens in the middle of nowhere wisselen richting Rio Grande. Voor we daar aankwamen eerst nog ergens de overzetboot op om het Magallanes kanaal over te steken en helemaal doorweekt te worden door overslaande golven... Joepie, nog zo'n 10uur met een natte broek op de bus. Gelukkig konden we er wel mee lachen, wie moest er nu ook zo nodig helemaal vooraan op het dek staan om foto's te nemen, hihi. Na de ferry nog 2 maal de grenscontrole passeren: een keer aan de Chileense kant en een keer aan de Argentijnse. Dan aangekomen in Rio Grande om te wisselen van bus naar Ushuaia. Fjoew!
Op het zogezegde einde van de wereld kwamen we terecht in 'Cruz del Sur', een klein en gezellig hostel uitgebaat door Luca, een Italiaan en zijn Canadese vriendin Isabelle. Veel meer dan ons installeren en nog een theetje drinken zat er die dag niet meer in.
De volgende ochtend leerden we bij het ontbijt Belgische Hanne, Spaanse Maria en Canadese Steve kennen. Hanne is van De Pinte en studeert architectuur aan St-Lucas. Ze studeerde een semester in BsAs en geniet nu van haar laatste maanden rondreizend in Argentinie. Uitgezonderd Maria, trokken we samen naar Glaciar en Cerro Martial, en gletsjer bovenaan één van de bergen die het landschap achter Ushuaia vormen. Eerst enkele kilometers door de stad en dan het begin van een stijgend pad door het bos. Echt lastig was het niet, maar wel zeer modderig en die dag had ik gewoon echt helemaal geen energie. Toen we bovenop de berg onze picknick in de berghut opaten, beslisten Amanda (die zich wegens maandelijkse vrouwelijke toestanden ook niet zo goed voelde) en ik om niet nog eens anderhalf uur enkel omhoog te gaan tot de gletsjer. We genoten van het uitzicht over Ushuaia en het Beaglekanaal en namen de stoeltjeslift terug naar beneden, waar we terug naar het hostel wandelden. We waren uitgeteld!
De volgende dag zouden we naar P.N. Tierra del Fuego gaan om te wandelen en 1 of 2 nachten te kamperen. Amanda had die nacht echter geen oog dicht gedaan wegens buikkrampen en ik was wakkergeworden met een enorme kramp in mijn kuit waardoor ik in een automatische reflex rechtop sprong om mijn voet te grijpen en daarbij met een gigantische klap mijn hoofd tegen het veel te lage bed boven mij stootte. Auw auw auw! Ik voelde de koppijn en dikke buil meteen komen. De volgende dag was het alsof mijn kuitspier 5cm gekrompen was. Amai!
Helaas pindakaas gingen en Hanne en Maria dan maar alleen naar het park en lastten wij een rustdag in. Ook Canadees Steve bleef thuis, wegens nog veel te natte schoenen. Maar, na onze toch wel welverdiende rustdag, waren we de volgende dag wel klaar om te wandelen. We lieten het meeste van onze bagage achter in het hostel en trokken met een lichte rugzak richting P.N. Tierra del Fuego, een 63 000 hectare groot gebied met valleien, meren, rivieren en prachtige omringende bergen; op slechts 12 km van Ushuaia en grenzend aan Chili. Veel toeristen (ook Argentijnse families) gaan slechts voor 1 dag of logeren in de toeristische en betalende Lago Roca Camping & Refugio. Maar wij wilden net weg van al dat toeristische gedoe, dat we in Ushuaia en andere steden al genoeg gezien hadden. Dus leek 2 nachten kamperen op een gratis camping (uiteraard zonder faciliteiten zoals wc) aan de uitlopers van Laguna Verde, met helemaal niemand om ons heen, ons een wel veel geschiktere optie. Niemand om ons heen, zei ik?! Van menselijke aanwezigheid geen sprake, maar we hoefden maar één stap te zetten of onze kop uit onze tent te steken en hop: daar wipten zo'n tiental konijntjes snel de struikjes in. Pipi werd steevast met zicht op die lieve snuffeltjes gedaan en ook tijdens het eten waren ze bijzonder nieuwsgierig. Het waren er zoveel, en ze waren zó schattig, ook enkele helemaal zwartjes, hihi! We beslisten het park dan ook Tierra del Conejos of snuffeltjesland te dopen.
De eerste dag startten we met enkele simpele wandelingen, doch niet zonder avontuur daar we ons mislopen hadden en met kaart en kompas dwars door een dichtbeboomd bos gingen. Even paniek toen ik plots bedacht dat we dicht tegen de zuidpool waren (slechts 1000 km van Antarctica!) en we dus rekening moesten houden met magnetische afwijking... Toch maar verder wandelen en jahoor... ons gezond verstand en oriëntatievermogen liet ons niet in de steek want zo'n goed uur later kwamen we op de hoofdweg uit. Nog zo'n 6km stappen naar de camping...in de regen... tot we eindelijk en gelukkig ongeveer halverwege wél geluk hadden en opgepikt werden door een parkwachter in zijn jeep.
De volgende dag beslisten we de 'wandeling van 4km in 4uur' de Cerro Guanaco op te doen. En zwaar was het inderdaad: stevig stijgen en alsmaar omhoog en omhoog en omhoog... eerst door een dichtbegroeid bos, tot we een riviertje volgden naar een moerassige vlakte en we tot onze enkels in het waterig mos en de modder zakten... om dan de flank van de steenberg op te gaan... een heel steile laatste beproeving mét enkele doorsteken in resterende sneeuwvlaktes. Maar eens boven... wauw, wat een zicht! Niet alleen kon je in de verte Ushuaia zien liggen, met daarvoor het prachtige Beaglekanaal en de eilanden van Chileense Tierra del Fuego (oa. Isla Navarino), maar ook het volledige parque national met zijn meren, rivieren en prachtige groene valleien plus ook nog eens een 360graden zicht op alle omringende bergen op het einde van de Andes, zowel aan Argentijnse als Chileense kant van de Cordillera! Wauw, wauw wauw... geen woorden, echt waar. Na El Chaltén met Cerros Torre en Fitz Roy, en Torres del Paine was dit misschien wel de kers op de trektaart waarvan we de afgelopen weken hadden kunnen smullen.
Tijdens de zware afdaling - mijn knieën schreeuwden het uit - vroegen we ons af waarom die berg 'Guanaco' heette.. we hadden niet 1 van deze beestjes gezien... maar we kwamen al snel tot de conclusie dat wij zelf dan maar de guanacos moeten geweest zijn :) We kwamen doodmoe beneden toe en alvorens we naar de camping wandelden, trakteerden we onszelf op een lekkere liter bier in de pub van Lago Roca. Wat een alweer prachtige dag!
Na die nacht een regen- en windstorm in onze tent te doorstaan hebben, trokken we de volgende ochtend nog naar een beverkolonie, een makkelijke wandeling van 45minuten. De beestjes zelf kregen we natuurlijk niet te zien (die leven en werken snachts) maar het resultaat van hun werk wel: prachtig geconstrueerde dammen en uitgeholde bomen. Van een plaatselijke gids leerden we dat die beestjes niet het hout zelf eten, maar enkel gebruiken om hun dammen te bouwen. Zo stijgt het water aan de ene kant waardoor er meer en grotere waterplanten kunnen groeien en dát lusten ze wel graag! Weeral iets bijgeleerd, zie.
Terug in Ushuaia genoten we van een heerlijke gigantische zelfbereide salade nicoise in het hostel.
De volgende dag werd het een rustige dag - rustig voorbereiden voor... oudejaarsavond! Jaaaaa, ook hier gaat de tijd heel snel... al meer dan 2 maand onderweg. Het hostel bereidde zich voor op een huge dinnerparty. Voor 35 pesos werd ons een all-you-can-eat (hier noemt dat 'tenedor libre' en das grappig want dat betekent letterlijk 'vrij vork') buffet voorgeschoteld, met bbq-vlees, pasta, tonijncrêperoullade, ratatouille, gebakken aardappelen, chipskes, kaas en hesperolletjes... een overvloed aan wijn, cider, frisdrank, bier, whisky, fernet, champagne om 00u en als dessert nog zoete gebakjes en cake. Mmm. Al snel waren enkelen zat genoeg om de party op gang te brengen en te dansen. Zelf hield ik het behoorlijk bescheiden en om 3u30 kroop ik - doodmoe maar heel tevreden - mijn nestje in. Uiteraard feliz año a todos, dat alle wensen en dromen mogen uitkomen, en we vooral gezond blijven e ;)
Uitgerekend op 1 januari werden we nog blij verrast... een viavia kennis van Amanda - een vrouw van 70 - kwam ons oppikken aan het hostel voor een autorondrit door Ushuaia. We bezochten enkele supermooie en afgelegen strandjes alsook de luchthaven vanwaar je een prachtig zicht hebt op de stad en zijn omringende bergen en het Beaglekanaal; en genoten van een theetje met een koekje in het hostal van haar dochter. Leuk om ons bezoek aan Ushuaia - naar men zegt fin del mundo, maar vooral het meest zuidelijke punt van mijn trip door Zuid-Amerika - zo te kunnen afsluiten.
Velen vinden Ushuaia veel te toeristisch en niet echt de moeite om naartoe te gaan buiten het feit om te kunnen zeggen 'er geweest te zijn'... Er zijn inderdaad veel toeristen én veel toeristische 'attracties' (dure excursies op het Beaglekanaal en naar estancias in de buurt) maar ik heb er hard van genoten. Ushuaia is prachtig gelegen aan de voet van de Andes en met het Beaglekanaal aan zijn eigen voeten... en het was de 2x15uur durende busrit heen en terug meer dan waard.
Op 2 januari werd onze eigen moed (moed niet echt, maar ik vind het juiste woord niet) nogmaals getest: opstaan om 4u30 om de bus om 5u30 te nemen. Ik opnieuw richting Puerto Natales vanwaar de Navimag ferry binnen enkele uren richting Puerto Montt vaart (vier dagen op de boot, zie www.navimag.com); Amanda richting Rio Gallegos. Drie weken heb ik samen met deze supervrouw en vriendin mogen reizen en hebben we ervaringen, dromen, ideeën, kamer en tent, ontbijt lunch en dinner, straten en wandelpaden en nog zoveel meer gedeeld... Onze wegen splitsen hier, maar zullen ooit opnieuw kruisen. For now, vaar ik straks nieuwe ervaringen en mensen tegemoet!
Sunday, December 23, 2007
Moet er nog ijs zijn?
Opmerking: soms moet je naar beneden scrollen om alle verhalen te lezen...
Uit mijn dagboek - zaterdag 15 en zaterdag 22 december
And impressive he was! Na de immens lange busrit - die uiteindelijk heel goed meeviel wegens het leren kennen van Stephan (een Duitser), Stefanie (een Zweedse) en Eduardo (een Colombiaan): supertoffe mensen; jammer van de korte tijd die we samen doorbrachten, die beperkt bleef tot de busrit, al zie ik hen mss in Ushuaia - kwam ik om 1u snachts aan in El Calafate, ging ik op zoek naar onderdak en een goede nachtrust in een degelijk bed. Na wat uitgezoek de volgende dag besliste ik te gaan voor mijn goeikoopste optie: een promobusticket Perito Moreno heen en terug + El Chalten heen en terug. De busrit naar Perito Moreno was mooi maar mijn mond viel open bij het aanschouwen van de immense gletsjer itself. Ik besliste om een boottochtje te doen om hem van dichtbij te kunnen aanschouwen en wauw... Er zijn echt geen woorden voor, want mooi en impressionant en prachtig en indrukwekkend en mindblowing en mondopenvallend etc schieten allemaal tekort. Ik weet de technische details niet helemaal meer, maar ik denk dat hij 60m boven water uitsteekt, 100m onder water en een oppervlakte heeft van ongeveer BsAs (of dat was mss Uppsala gletsjer...) Met wat geluk zie je een gigantische blok ijs met een immens lawaai naar beneden in het water vallen. Dat geluk is me die dag niet te beurt gevallen ondanks zo'n 2uur op een bankje in stilte genietend van het uitzicht. Enfin, in stilte... ik ben wel 10 keer rechtgesprongen als er weer eens een donder aankwam, maar twas telkens ergens ver weg in het midden van de gletsjer of aan de andere kant van de berg. Het was zo'n mooie dag, de zon scheen en het anders immens toeristische gebied was best rustig tegen 19-20u 's avonds. Ik had een goeie beslissing genomen! Op de bus leerde ik een meisje van de States kennen (of liever, een vrouw - heb haar leeftijd nog niet durven vragen). Het klikte meteen en we babbelden over meer dan enkel het traditionele "waar kom je vandaan, waar ga je naartoe, hoelang ben je hier al, wat doe je hier en wat zijn je plannen nog". Ze woont al 3 jaar in Bogota in Colombia en heeft ook een jaar in Bolivia gewoond; doet al jaren sociaal werk voor NGO's of human rights organisaties; was een maand geleden zo opgebrand en futloos dat ze zichzelf nu 6 maand de tijd geeft om al reizend uit te maken waar ze naartoe wil en welke zin we aan haar leven wil geven. Interesting! Haar naam is Amanda en ze is lief, tof, en fijn om mee om te gaan. Dus zit ik nu samen met haar op een camping ergens in the middle of nowhere in de bergen rond El Chalten... op 10 minuten van een prachtig gletsjermeer met uitzicht over Cerro Torre en andere indrukwekkende bergketens. Morgen gaan we verder om the mighty Fitz Roy te gaan zien... En nu gaan we koken op ons gasvuurtje. Mjammie. To be continued...
... De Fitz Roy was fantastisch. We wandelden tot aan de camping, waar we onze tent opzetten en genoten van een heerlijke pastamaaltijd. We kropen vroeg in ons bed want de volgende morgen ging wekker om 3u30. Met kleine oogjes en de kou vrezend kroop ik uit mijn slaapzak en tent om Amanda wakker te maken. Snel wat ontbijtgranen, nog even naar 'twc (een gat in de grond met vier houten muren errond) and off we go. Met onze koplamp op trokken we richting Fitz Roy, één van de bekendste en prachtigste bergen in het noordelijk deel van P.N. Los Glaciares. Het voelde surreëel en sprookjesachtig aan: best wel veel mensen hadden de moed gehad om vroeg op te staan en dus was het kamp gevuld met kleine lichtjes die we vanop het pad konden volgen. We leken wel een klein dwergendorpje dat ontwaakt was. Eyho eyho... De weg was best vermoeiend, altijd stijgend en steeds steiler. Aan de overkant van de vallei kleurde de horizon al oranje-rood-roos. De zon was komende. Om 5u15 arriveerden we op de top met een prachtig zicht op Fitz Roy, die helemaal vrij van wolken was en als een immense muur uit het Laguna de los Tres opsteeg. Wauw! En om 5u30 was het zover: daar was de zon en in stilte - buiten die verdomde israeli's gerekend, die moeten ook altijd kabaal maken - genoten we van het prachtig spektakel dat zich voor onze ogen afspeelde: aan de ene kant zonsopgang met prachtige kleuren en reflectie in de meren, aan de andere kant de Fitz Roy die geleidelijk in een rode-roze gloed gehuld werd. Hiervoor hadden we met plezier de koude en het ontieglijk vroege uur over. Nadien keerden we terug naar het kamp en na een stevig ontbijt en warme thee, pakten we onze spullen en begon het laatste stuk van de trekking terug naar El Chalten. Van El Chalten ging het meteen verder met de bus terug naar El Calafate. Moe maar tevreden zetten we onze tent op in de camping van het dorp. Wat een zalige trektocht. Ik genoot van de fysieke activiteit, de indrukwekkende natuur en de immens fijne en gezellige aanwezigheid van Amanda. We konden zo goed opschieten. Ze is 36 en heeft al zogoed als alle continenten van de wereld gezien, ze zit boordevol interessante verhalen, ervaringen, ideëen... We praten honderduit over verleden en toekomst en alles daartussen. Ze inspireert me. Wat een vrouw! Toen ze me vertelde dat ze aan het twijfelen was om misschien mee met me naar Torres del Paine te gaan - mijn volgende stop, de eerste in Chili - was ik dan ook door het dolle heen.
En ja hoor, we kochten beiden een ticket naar Puerto Natales, waar we de volgende dag om 21u30 aankwamen. We kwamen terecht in een zalig hostel, met donsdekens! en een superlief koppel als gastheer en -vrouw in blijde verwachting van een min3 weken oude beebie. De volgende dag wouden we meteen het P.N. Torres del Paine in voor een tocht van 5 dagen en gezien niets van kaas, salami, vlees, fruit of groente Chili in of uit mag, en we dus onze overschot snel in de bus hadden opgegeten, moesten we snel nog grocery-shoppen. Twas al na 22u maar de bewaker liet ons nog net de supermarkt in: snel, snel denken: pasta, een koekje, "shit, ze hebben hier geen kaas of salami of fruit...", dan maar een pot dulce de leche (lekker zoetebekken). We gingen nog snel een panaderia binnen voor 1.5kg brood, kwamen onderweg nog een verduleria en fruteria tegen en waren klaar om te gaan trekken! Hoera, weer de bergen in!
De volgende dag - woensdag - weeral vroeg opstaan: de bus naar Torres del Paine kwam ons om 7u30 aan het hostel ophalen. Om 11u aangekomen, om 12u catamaran over het meer, onze tent opzetten (ontdekken dat er veel wind was en dat een tent heel snel ver wegvliegt ;) ), lunchen en hopakee: klaar voor een tocht van 22km heen en terug naar Glaciar Grey. Gelukkig niet met onze zware rugzak. We waren moe en slaperig en het was een vermoeiende en lange dag maar helemaal de moeite. Niet zo impressionant als Perito Moreno, maar toch weer helemaal indrukwekkend hoe deze ijsmassa zich gevormd had en kleine ijsbergjes in het meer achterliet. Fascinerend ook hoe de meren allemaal een andere kleur hebben: van navy over grijs tot turquoiseblauw. De pakjespastamaaltijd voor mij en oatmeal (havermoutpap) voor Amanda werden met grote lust verorberd. En we hoefden geen schaapjes te tellen alvorens we op ons matje in ons tentje (allebei blauw, bijpassend bij de meren :) ) in slaap vielen.
Laat ik even uitweiden over P.N. Torres del Paine. Het is één van de meest bekende parken van Zuid-Amerika (misschien wel van de wereld) en 'a hiker's delight' met meer dan 200km goed aangeduide trekkingroutes, in een omgeving van - hoe kan het ook anders hier in Patagonie - bergen, meren, sneeuw, bossen, rivieren, watevallen, groene valleien, etc. Het park bevindt zich in Chili, op de grens met P.N. Los Glaciares in Argentinie. Gezien zijn beroemdheid en overweldigende natuur vormt het een must-see-and-do voor iedereen die aan het reizen is in Chili of Argentinie en het trekt dan ook duizenden toeristen aan, van backpackers over georganiseerde groepen tot bussen vol rijke oudjes. En de aangeboden accomodatie en luxe varieert dan ook sterk: van campings met niets meer dan een letrina (een wc-kot) tot heuse hosteria's met peperdure overnachtingen en maaltijden. Gezien de enorme aantrekkingskracht zijn de prijzen dan ook buiten proportie: 3500 Chileense pesos (ongeveer 5 euro) (help, het is een ramp opnieuw te leren omgaan met een nieuwe munteenheid) om te camperen! Dat lijkt misschien niet veel, maar dat is wat we hier in het hostel betalen voor een superzalig bed met donsdekens, warme douches, keuken, living met tv/dvd etc. Ook de toegang tot het park is het duurste at ik totnogtoe betaad heb: 15000 pesos. Het ís toeristisch en duur, maar als je Footprint leest kan je niet anders dan het met je eigen ogen gaan zien: "(heb mijn boek nu niet bij, maar de quote volgt ;) )".
Er zijn 2 populaire routes: ofwel doe je het volledige 'circuit': een trekking van ongeveer 180km en 8-10dagen, ofwel doe je de 'W' dat het circuit met enkele dagen inkort tot 4à5 dagen en toch de hoogtepunten meepikt. Nu, ik hou van trekkings en Amanda ook, maar we hadden beiden gemerkt dat als je alles zelf moet dragen - tent, slaapzak, matje, kookgerei, gas, kleren voor extreme koude en wind... - je dan best snel een zware rugzak hebt en je schouders en rug dat na enkele uren duidelijk aangeven. Daarenboven, voor 10 dagen eten meenemen...10 dagen camperen in barre omstandigheden... het leek ons nét iets te hoog gegrepen. We wouden er tenslotte vooral van kunnen genieten. Dus maakten we ons klaar voor de 5daagse 'W'. Amanda hield echter niet van 'W' (bijnaam van Bush, weetjewel) en we hoorden van mensen dat een bepaald stuk - de verbinding tussen het middenste en derde 'been' van de W - lang, saai en niet de moeite was om met je rugzak te lopen. Dus beslisten we op dag 2 om ons plan om te gooien en een omgekeerde A van Amanda (eigenlijk een U maar een mens moet creatief zijn, niet) en een I van Isabelle te lopen.
We lieten onze tent een nacht extra staan en trokken wederom voor een lang dagtocht naar Valle del Francés. Het begon prachtig, met de schitterende Cuernos bergen goed in zicht... tot het ergens aan het begin van die verdomde Franse vallei begon te regenen en waaien... Bah! Op de terugweg moeste we zelfs 2 serieuze hagelstormen doorstaan, maar we geraakten veilig op de camping - zonder kleerscheuren maar helemaal doorweekt. Gelukkig maakte de wijn van 2 lovely guys - Will and Chad - veel goed.
En ohja, ik zou het bijna vergeten: op dag 1 liepen Amanda en ik ons af te vragen wat je moet doen om Lonely Planet auteur te worden... Diezelfde avond maakten we kennis met een ouder koppel: een Pool en een Colombiaanse die samen in Australie wonen. And guess what, die man is de auteur van de eerste editie van de Lonely Planet gids van Colombia. Wat een toeval! We hebben hun emailadres en een invitatie in Melbourne op zak ;)
Dag 3 werd opnieuw catamaran en minibusje, op naar de andere kant van het park om in de namiddag nog een stevige klim - deze keer mét zware rugzak - naar campamento Los Torres. Daar zelf niets te beleven, maar we wilden zo dicht mogelijk bij de beroemde Torres overnachten om de ochtendelijke tocht - voor zonsopgang - zo draaglijk mogelijk te maken. En dat werd dus dag vier - vandaag - waar we om 3u30 uit slaapzak en tent kropen (brrr) voor een steile klim van 45 minuten over rotsblokken... Het uitzicht was prachtig: 3 granieten 'torens' die uit een meer de lucht in rijzen. Helaas waren er echter teveel wolken om het spectaculaire schouwspel van de opkomende zon die de bergen rooskleurt mee te maken. Jammer, maar it was worth it anyhow and we hadden het al bij Fitz Roy gezien... De trek werd afgesloten met een 3uur durende behoorlijk steile afdaling (amai mijn knieën) en beklonken met een lunch in de zon: de allerlaatste restjes brood, kaas en fruit. Zalig!
En dus lig ik nu onder mijn donsdeken in het hostel in Puerto Natales; en voelen we dat ons lichaam rust nodig heeft (de opties voor sauna's en massages worden nog gecheckt ;) ). Mijn plan wa om op kerstavond in Ushuaia te zijn, maar dat zou te hard rushen worden... en bovendien had ik met Amanda al allerlei leuke plannen: peperkoek en broodpudding maken, pannenkoeken eten, met ons donsdeken in de zetel naar films kijken, een kerstboom versieren, etc. Toen we aankwamen in het dorpje klonk overal in de straat kerstmuziek en de kassiersters in de supermarkt dragen hun kerstoutfit. Kerstmis is hier helemaal niet commercieel uitgebuit maar lekker authentiek en gezellig...
En velen willen naar Ushuaia voor Kerst... dus geraken bussen snel vol... dus was er voor ons beiden nog een plaats - oh yeah, Amanda reist nog even verder met me mee, joepie - op... jep 25 december. Kerstmis wordt dit jaar dus vroeg opstaan (om 7u vertrekt de bus al) en 15uur bussen met 2 overstappen all the way down to the end of the world. Maar het wordt wel fun. We hebben er allebei zin in en maken er wel iets van. Wat, dat laat ik jullie weten in een volgend verhaal.
Feliz Navidad, y'all!
Uit mijn dagboek - zaterdag 15 en zaterdag 22 december
And impressive he was! Na de immens lange busrit - die uiteindelijk heel goed meeviel wegens het leren kennen van Stephan (een Duitser), Stefanie (een Zweedse) en Eduardo (een Colombiaan): supertoffe mensen; jammer van de korte tijd die we samen doorbrachten, die beperkt bleef tot de busrit, al zie ik hen mss in Ushuaia - kwam ik om 1u snachts aan in El Calafate, ging ik op zoek naar onderdak en een goede nachtrust in een degelijk bed. Na wat uitgezoek de volgende dag besliste ik te gaan voor mijn goeikoopste optie: een promobusticket Perito Moreno heen en terug + El Chalten heen en terug. De busrit naar Perito Moreno was mooi maar mijn mond viel open bij het aanschouwen van de immense gletsjer itself. Ik besliste om een boottochtje te doen om hem van dichtbij te kunnen aanschouwen en wauw... Er zijn echt geen woorden voor, want mooi en impressionant en prachtig en indrukwekkend en mindblowing en mondopenvallend etc schieten allemaal tekort. Ik weet de technische details niet helemaal meer, maar ik denk dat hij 60m boven water uitsteekt, 100m onder water en een oppervlakte heeft van ongeveer BsAs (of dat was mss Uppsala gletsjer...) Met wat geluk zie je een gigantische blok ijs met een immens lawaai naar beneden in het water vallen. Dat geluk is me die dag niet te beurt gevallen ondanks zo'n 2uur op een bankje in stilte genietend van het uitzicht. Enfin, in stilte... ik ben wel 10 keer rechtgesprongen als er weer eens een donder aankwam, maar twas telkens ergens ver weg in het midden van de gletsjer of aan de andere kant van de berg. Het was zo'n mooie dag, de zon scheen en het anders immens toeristische gebied was best rustig tegen 19-20u 's avonds. Ik had een goeie beslissing genomen! Op de bus leerde ik een meisje van de States kennen (of liever, een vrouw - heb haar leeftijd nog niet durven vragen). Het klikte meteen en we babbelden over meer dan enkel het traditionele "waar kom je vandaan, waar ga je naartoe, hoelang ben je hier al, wat doe je hier en wat zijn je plannen nog". Ze woont al 3 jaar in Bogota in Colombia en heeft ook een jaar in Bolivia gewoond; doet al jaren sociaal werk voor NGO's of human rights organisaties; was een maand geleden zo opgebrand en futloos dat ze zichzelf nu 6 maand de tijd geeft om al reizend uit te maken waar ze naartoe wil en welke zin we aan haar leven wil geven. Interesting! Haar naam is Amanda en ze is lief, tof, en fijn om mee om te gaan. Dus zit ik nu samen met haar op een camping ergens in the middle of nowhere in de bergen rond El Chalten... op 10 minuten van een prachtig gletsjermeer met uitzicht over Cerro Torre en andere indrukwekkende bergketens. Morgen gaan we verder om the mighty Fitz Roy te gaan zien... En nu gaan we koken op ons gasvuurtje. Mjammie. To be continued...
... De Fitz Roy was fantastisch. We wandelden tot aan de camping, waar we onze tent opzetten en genoten van een heerlijke pastamaaltijd. We kropen vroeg in ons bed want de volgende morgen ging wekker om 3u30. Met kleine oogjes en de kou vrezend kroop ik uit mijn slaapzak en tent om Amanda wakker te maken. Snel wat ontbijtgranen, nog even naar 'twc (een gat in de grond met vier houten muren errond) and off we go. Met onze koplamp op trokken we richting Fitz Roy, één van de bekendste en prachtigste bergen in het noordelijk deel van P.N. Los Glaciares. Het voelde surreëel en sprookjesachtig aan: best wel veel mensen hadden de moed gehad om vroeg op te staan en dus was het kamp gevuld met kleine lichtjes die we vanop het pad konden volgen. We leken wel een klein dwergendorpje dat ontwaakt was. Eyho eyho... De weg was best vermoeiend, altijd stijgend en steeds steiler. Aan de overkant van de vallei kleurde de horizon al oranje-rood-roos. De zon was komende. Om 5u15 arriveerden we op de top met een prachtig zicht op Fitz Roy, die helemaal vrij van wolken was en als een immense muur uit het Laguna de los Tres opsteeg. Wauw! En om 5u30 was het zover: daar was de zon en in stilte - buiten die verdomde israeli's gerekend, die moeten ook altijd kabaal maken - genoten we van het prachtig spektakel dat zich voor onze ogen afspeelde: aan de ene kant zonsopgang met prachtige kleuren en reflectie in de meren, aan de andere kant de Fitz Roy die geleidelijk in een rode-roze gloed gehuld werd. Hiervoor hadden we met plezier de koude en het ontieglijk vroege uur over. Nadien keerden we terug naar het kamp en na een stevig ontbijt en warme thee, pakten we onze spullen en begon het laatste stuk van de trekking terug naar El Chalten. Van El Chalten ging het meteen verder met de bus terug naar El Calafate. Moe maar tevreden zetten we onze tent op in de camping van het dorp. Wat een zalige trektocht. Ik genoot van de fysieke activiteit, de indrukwekkende natuur en de immens fijne en gezellige aanwezigheid van Amanda. We konden zo goed opschieten. Ze is 36 en heeft al zogoed als alle continenten van de wereld gezien, ze zit boordevol interessante verhalen, ervaringen, ideëen... We praten honderduit over verleden en toekomst en alles daartussen. Ze inspireert me. Wat een vrouw! Toen ze me vertelde dat ze aan het twijfelen was om misschien mee met me naar Torres del Paine te gaan - mijn volgende stop, de eerste in Chili - was ik dan ook door het dolle heen.
En ja hoor, we kochten beiden een ticket naar Puerto Natales, waar we de volgende dag om 21u30 aankwamen. We kwamen terecht in een zalig hostel, met donsdekens! en een superlief koppel als gastheer en -vrouw in blijde verwachting van een min3 weken oude beebie. De volgende dag wouden we meteen het P.N. Torres del Paine in voor een tocht van 5 dagen en gezien niets van kaas, salami, vlees, fruit of groente Chili in of uit mag, en we dus onze overschot snel in de bus hadden opgegeten, moesten we snel nog grocery-shoppen. Twas al na 22u maar de bewaker liet ons nog net de supermarkt in: snel, snel denken: pasta, een koekje, "shit, ze hebben hier geen kaas of salami of fruit...", dan maar een pot dulce de leche (lekker zoetebekken). We gingen nog snel een panaderia binnen voor 1.5kg brood, kwamen onderweg nog een verduleria en fruteria tegen en waren klaar om te gaan trekken! Hoera, weer de bergen in!
De volgende dag - woensdag - weeral vroeg opstaan: de bus naar Torres del Paine kwam ons om 7u30 aan het hostel ophalen. Om 11u aangekomen, om 12u catamaran over het meer, onze tent opzetten (ontdekken dat er veel wind was en dat een tent heel snel ver wegvliegt ;) ), lunchen en hopakee: klaar voor een tocht van 22km heen en terug naar Glaciar Grey. Gelukkig niet met onze zware rugzak. We waren moe en slaperig en het was een vermoeiende en lange dag maar helemaal de moeite. Niet zo impressionant als Perito Moreno, maar toch weer helemaal indrukwekkend hoe deze ijsmassa zich gevormd had en kleine ijsbergjes in het meer achterliet. Fascinerend ook hoe de meren allemaal een andere kleur hebben: van navy over grijs tot turquoiseblauw. De pakjespastamaaltijd voor mij en oatmeal (havermoutpap) voor Amanda werden met grote lust verorberd. En we hoefden geen schaapjes te tellen alvorens we op ons matje in ons tentje (allebei blauw, bijpassend bij de meren :) ) in slaap vielen.
Laat ik even uitweiden over P.N. Torres del Paine. Het is één van de meest bekende parken van Zuid-Amerika (misschien wel van de wereld) en 'a hiker's delight' met meer dan 200km goed aangeduide trekkingroutes, in een omgeving van - hoe kan het ook anders hier in Patagonie - bergen, meren, sneeuw, bossen, rivieren, watevallen, groene valleien, etc. Het park bevindt zich in Chili, op de grens met P.N. Los Glaciares in Argentinie. Gezien zijn beroemdheid en overweldigende natuur vormt het een must-see-and-do voor iedereen die aan het reizen is in Chili of Argentinie en het trekt dan ook duizenden toeristen aan, van backpackers over georganiseerde groepen tot bussen vol rijke oudjes. En de aangeboden accomodatie en luxe varieert dan ook sterk: van campings met niets meer dan een letrina (een wc-kot) tot heuse hosteria's met peperdure overnachtingen en maaltijden. Gezien de enorme aantrekkingskracht zijn de prijzen dan ook buiten proportie: 3500 Chileense pesos (ongeveer 5 euro) (help, het is een ramp opnieuw te leren omgaan met een nieuwe munteenheid) om te camperen! Dat lijkt misschien niet veel, maar dat is wat we hier in het hostel betalen voor een superzalig bed met donsdekens, warme douches, keuken, living met tv/dvd etc. Ook de toegang tot het park is het duurste at ik totnogtoe betaad heb: 15000 pesos. Het ís toeristisch en duur, maar als je Footprint leest kan je niet anders dan het met je eigen ogen gaan zien: "(heb mijn boek nu niet bij, maar de quote volgt ;) )".
Er zijn 2 populaire routes: ofwel doe je het volledige 'circuit': een trekking van ongeveer 180km en 8-10dagen, ofwel doe je de 'W' dat het circuit met enkele dagen inkort tot 4à5 dagen en toch de hoogtepunten meepikt. Nu, ik hou van trekkings en Amanda ook, maar we hadden beiden gemerkt dat als je alles zelf moet dragen - tent, slaapzak, matje, kookgerei, gas, kleren voor extreme koude en wind... - je dan best snel een zware rugzak hebt en je schouders en rug dat na enkele uren duidelijk aangeven. Daarenboven, voor 10 dagen eten meenemen...10 dagen camperen in barre omstandigheden... het leek ons nét iets te hoog gegrepen. We wouden er tenslotte vooral van kunnen genieten. Dus maakten we ons klaar voor de 5daagse 'W'. Amanda hield echter niet van 'W' (bijnaam van Bush, weetjewel) en we hoorden van mensen dat een bepaald stuk - de verbinding tussen het middenste en derde 'been' van de W - lang, saai en niet de moeite was om met je rugzak te lopen. Dus beslisten we op dag 2 om ons plan om te gooien en een omgekeerde A van Amanda (eigenlijk een U maar een mens moet creatief zijn, niet) en een I van Isabelle te lopen.
We lieten onze tent een nacht extra staan en trokken wederom voor een lang dagtocht naar Valle del Francés. Het begon prachtig, met de schitterende Cuernos bergen goed in zicht... tot het ergens aan het begin van die verdomde Franse vallei begon te regenen en waaien... Bah! Op de terugweg moeste we zelfs 2 serieuze hagelstormen doorstaan, maar we geraakten veilig op de camping - zonder kleerscheuren maar helemaal doorweekt. Gelukkig maakte de wijn van 2 lovely guys - Will and Chad - veel goed.
En ohja, ik zou het bijna vergeten: op dag 1 liepen Amanda en ik ons af te vragen wat je moet doen om Lonely Planet auteur te worden... Diezelfde avond maakten we kennis met een ouder koppel: een Pool en een Colombiaanse die samen in Australie wonen. And guess what, die man is de auteur van de eerste editie van de Lonely Planet gids van Colombia. Wat een toeval! We hebben hun emailadres en een invitatie in Melbourne op zak ;)
Dag 3 werd opnieuw catamaran en minibusje, op naar de andere kant van het park om in de namiddag nog een stevige klim - deze keer mét zware rugzak - naar campamento Los Torres. Daar zelf niets te beleven, maar we wilden zo dicht mogelijk bij de beroemde Torres overnachten om de ochtendelijke tocht - voor zonsopgang - zo draaglijk mogelijk te maken. En dat werd dus dag vier - vandaag - waar we om 3u30 uit slaapzak en tent kropen (brrr) voor een steile klim van 45 minuten over rotsblokken... Het uitzicht was prachtig: 3 granieten 'torens' die uit een meer de lucht in rijzen. Helaas waren er echter teveel wolken om het spectaculaire schouwspel van de opkomende zon die de bergen rooskleurt mee te maken. Jammer, maar it was worth it anyhow and we hadden het al bij Fitz Roy gezien... De trek werd afgesloten met een 3uur durende behoorlijk steile afdaling (amai mijn knieën) en beklonken met een lunch in de zon: de allerlaatste restjes brood, kaas en fruit. Zalig!
En dus lig ik nu onder mijn donsdeken in het hostel in Puerto Natales; en voelen we dat ons lichaam rust nodig heeft (de opties voor sauna's en massages worden nog gecheckt ;) ). Mijn plan wa om op kerstavond in Ushuaia te zijn, maar dat zou te hard rushen worden... en bovendien had ik met Amanda al allerlei leuke plannen: peperkoek en broodpudding maken, pannenkoeken eten, met ons donsdeken in de zetel naar films kijken, een kerstboom versieren, etc. Toen we aankwamen in het dorpje klonk overal in de straat kerstmuziek en de kassiersters in de supermarkt dragen hun kerstoutfit. Kerstmis is hier helemaal niet commercieel uitgebuit maar lekker authentiek en gezellig...
En velen willen naar Ushuaia voor Kerst... dus geraken bussen snel vol... dus was er voor ons beiden nog een plaats - oh yeah, Amanda reist nog even verder met me mee, joepie - op... jep 25 december. Kerstmis wordt dit jaar dus vroeg opstaan (om 7u vertrekt de bus al) en 15uur bussen met 2 overstappen all the way down to the end of the world. Maar het wordt wel fun. We hebben er allebei zin in en maken er wel iets van. Wat, dat laat ik jullie weten in een volgend verhaal.
Feliz Navidad, y'all!
Subscribe to:
Posts (Atom)
