Inderdaad... nog één nachtje slapen in mijn vertrouwde bedje in mijn vertrouwde stekje in Cusco.
Alhoewel... van slapen is er niet veel in huis gekomen :)
Een stresserende laatste dag, met lastminute souvenirshoppen en traditionele gerechten eten; erna een stevig afscheidsfeestje met thuiskomst om 7u vanmorgen... en dan: nog inpakken... Tsja, met 'op tijd zijn' heeft ons Isa nog niet veel beterschap geboekt :)
Ondertussen zit ik op de luchthaven in Lima, te wachten op mijn vlucht naar Miami, die al een uur vertraging heeft... waardoor ik gevaar loop mijn connectie naar NYC te missen... maar dat zijn zorgen voor later.
Deze namiddag werd 'mijn' Cusco verlaten, niet zonder het dubbele vervelend gevoel in de buik en de vochtige oogjes. De voorbije maanden heb ik mijn eigen leven in Cusco opgebouwd, heb ik er gewerkt, in mijn eigen apartementje gewoond (met schitterend dakterras), tot een hechte vriendenkring behoord, zotte en zatte avonden en nachten meegemaakt, lekker gegeten, van de zon genoten, verliefdheidsvlinders gevoeld en laten gaan, deel uitgemaakt van de kleine buurt die bohemian san blas is, stamgast geworden in een bar en een restaurant, eersterijfan van TutnFunk en Hijos de Cain (een respectievelijke funk- en reggaeband), mensen gratis op de sofa laten logeren, gelindyhopt, een anders reizen groep begeleid op de Lares trek, mijn vriendinnetjes rondgeleid, etc.
Het familiale 'thuis'gevoel en het 'gewone' leven waar ik al een tijdje naar op zoek was gedurende mijn reis, heb ik ten volle herontdekt en gevoeld in Cusco. De groep vrienden waartoe ik behoorde, is de laatste week alleen maar hechter geworden: Argentijnen Sebastian en Bruno, allerliefste Aussies Natalie en Katie, crazy san franciscaanse Laney, Frans-Koreaanse Celine... geen dag ging voorbij zonder elkaar te ontmoeten, regelmatig aangevuld met het gezelschap van muzikanten Federico en Nachos, chefs Ariel en Carlos... 'Next stop: Belgium' of 'Next stop: Australia' zijn vandaag oprecht toegegeven... want het idee elkaar na 3maand intens samenleven nooit meer terug te zien is te raar... en doet ook teveel pijn.
Allemaal zo verschillend, en toch goed overeenkomen. Toen mijn vriendinnetjes (de liefsten Ellen, Kat en Jose) hier op bezoek waren, was ik eigenlijk klaar om Cusco te verlaten... grotendeels denk ik omdat 'thuis' dan even uit Belgie kwam, en omdat ik dan echt helemaal mezelf kon zijn, en dat niet zo simpel is. Maar in de voorbije anderhalve week, heb ik ontdekt dat Cusco, en vooral mijn vriendengroep ook echt wel 'thuis' zijn (geweest). En ondertussen weet ik heel goed dat 'thuis' verlaten best wel moeilijk is. Het is mooi om plots te beseffen dat mijn trip een opeenvolging is geweest van 'op zoek zijn naar thuis', heel hard soms, en 'thuis vinden' en dan helaas ook 'thuis verlaten'...
Anderzijds staat er nu natuurlijk een gigantische deur voor me op ontploffen... van de explosiviteit, ethniciteit, bruisendheid, drukte, etceteraheid die NYC is... Wat er precies op me staat te wachten, kan ik natuurlijk nog niet verhalen... maar dat de woorden zot en crazy en hot en hip en cool de beschrijving zullen vullen, daar kan je vanop aan.
Ik kijk enorm uit naar de diversiteit die NY me te bieden heeft, de ontdekking van een nieuwe thuis, met nieuwe vrienden, een stekje, een werkje (al schrikt die zoektocht natuurlijk ook wel af). De cultuur die ik al zooooo lang heb moeten missen (theater, muziek, musea, dansen, performances, concerten...) zal ik dubbel en dik kunnen goedmaken. In NYC ontbreekt niets: iedere nationaliteit, iedere ethniciteit, iedere persoonlijkheid vindt er wel zijn gading... tot stoverij met frietjes en echte belgische wafels!
NY, NY: here i come!
Showing posts with label Peru - Cuzco. Show all posts
Showing posts with label Peru - Cuzco. Show all posts
Wednesday, August 06, 2008
Thursday, June 12, 2008
Cusco is my hometown
Dag allen,
Alweer een hele poos geleden dat ik nog iets van me liet horen, met de gebruikelijke reacties als gevolg (waar ben je nu, ik snap het niet goed meer ze, post maar snel iets, waar blijven je fotos, etc... )
Gezien ik het eigenlijk ontzettend druk heb, snel even het relaas van de voorbije maanden.
Huaraz verliet ik met pijn in het hart, maar toch ook met energie en zin om nieuwe uitdagingen uit te gaan. Begin mei werd ik immers in hostel "Las Chullpas" in Urubamba verwacht om er te werken voor kost en inwoon. Urubamba is een dorpje gelegen in de fameuze Heilige Vallei in de buurt van Cusco, Peru...en dan ook behoorlijk toeristisch. Na enkele dagen in Cusco, ging ik mijn nieuwe avontuur tegemoet en werd ik ontvangen door Chalo, Leonie en Emilia, en ook nog een vijftal honden :)
Uiteindelijk was het doel een tweetal maand in Las Chullpas te verblijven, maar na een goeie week wist ik eigenlijk al dat het niet was wat ik zocht. Ik spendeerde dan wel geen cent, het werk kon me niet echt boeien en ik voelde me een beetje opgesloten... Bovendien had ik nauwelijks tijd om nieuwe zaken te leren (kennen) (bv keramiek of weven of breien...) of om even het dorpje te verkennen... Veel zin om er uitgebreid op in te gaan heb ik niet... ik heb een fijne tijd gehad in Las Chullpas; Chalo en la comadre zijn fantastische mensen waar ik superfijne en warme herinneringen aan meedraag... maar na een dikke twee weken besloot ik terug te keren naar het bruisende leven in de stad Cusco!
En bruisen doet het nog steeds... Ik ging meteen op zoek naar een apartement en een job, beide ondertussen gevonden... en genoot van het leven, de mensen die ik leerde kennen, het lekkere eten, etc.
Ondertussen ben ik echt gesetteld in Cusco en voel ik me hier helemaal thuis. Ik heb mijn eigen stekje, waar ik mijn sofa gratis ter beschikking stel aan reizigers over de hele wereld (check http://www.couchsurfing.com/) en ik ondertussen een bekend gezicht ben voor de locals. Het voelt goed om ergens een tijd echt te léven, een leven op te bouwen, mensen te leren kennen, vrienden te maken, te werken (in een bar, voor geen geld, met een sjtoeme eigenaar :) ), te helpen waar ik kan, projecten op te zetten, naar de sauna en naar bars te gaan, etc... Ik weet dat velen misschien denken: maar Cusco is zoooo toeristisch... idd, maar er is zoveel meer to it dan dat en eens je hier een tijdje verblijft openen zich deuren die de normale toerist niet binnenkomt... Cusco bruist, en niet enkel door de toeristenstroom!
Kortom, ik voel me hier thuis, vertrouwd en merk dat dit hetgene is waar ik al een tijdje naar op zoek was... Cusco is my hometown!
En dat zal het nog een tijdje zijn, tot ergens in juli, wanneer 3 meisjes aankomen en me zullen verblijden met hun gezelschap... iets waar ik al ontzettend hard naar uitkijk en dat er snel aankomt (want als je je goed voelt, en je hoofd gevuld zit met projecten en ideeen, dan vliegt de tijd...)
Ik hou het voorlopig hierbij. Nieuwtjes worden gemeld :)
Een knuffel aan allen,
settel-isa
ps: fotos van Las Chullpas en mijn stekje in Cusco kan je op mijn vertrouwde flickr site bewonderen: www.flickr.com/photos/mwoi
Alweer een hele poos geleden dat ik nog iets van me liet horen, met de gebruikelijke reacties als gevolg (waar ben je nu, ik snap het niet goed meer ze, post maar snel iets, waar blijven je fotos, etc... )
Gezien ik het eigenlijk ontzettend druk heb, snel even het relaas van de voorbije maanden.
Huaraz verliet ik met pijn in het hart, maar toch ook met energie en zin om nieuwe uitdagingen uit te gaan. Begin mei werd ik immers in hostel "Las Chullpas" in Urubamba verwacht om er te werken voor kost en inwoon. Urubamba is een dorpje gelegen in de fameuze Heilige Vallei in de buurt van Cusco, Peru...en dan ook behoorlijk toeristisch. Na enkele dagen in Cusco, ging ik mijn nieuwe avontuur tegemoet en werd ik ontvangen door Chalo, Leonie en Emilia, en ook nog een vijftal honden :)
Uiteindelijk was het doel een tweetal maand in Las Chullpas te verblijven, maar na een goeie week wist ik eigenlijk al dat het niet was wat ik zocht. Ik spendeerde dan wel geen cent, het werk kon me niet echt boeien en ik voelde me een beetje opgesloten... Bovendien had ik nauwelijks tijd om nieuwe zaken te leren (kennen) (bv keramiek of weven of breien...) of om even het dorpje te verkennen... Veel zin om er uitgebreid op in te gaan heb ik niet... ik heb een fijne tijd gehad in Las Chullpas; Chalo en la comadre zijn fantastische mensen waar ik superfijne en warme herinneringen aan meedraag... maar na een dikke twee weken besloot ik terug te keren naar het bruisende leven in de stad Cusco!
En bruisen doet het nog steeds... Ik ging meteen op zoek naar een apartement en een job, beide ondertussen gevonden... en genoot van het leven, de mensen die ik leerde kennen, het lekkere eten, etc.
Ondertussen ben ik echt gesetteld in Cusco en voel ik me hier helemaal thuis. Ik heb mijn eigen stekje, waar ik mijn sofa gratis ter beschikking stel aan reizigers over de hele wereld (check http://www.couchsurfing.com/) en ik ondertussen een bekend gezicht ben voor de locals. Het voelt goed om ergens een tijd echt te léven, een leven op te bouwen, mensen te leren kennen, vrienden te maken, te werken (in een bar, voor geen geld, met een sjtoeme eigenaar :) ), te helpen waar ik kan, projecten op te zetten, naar de sauna en naar bars te gaan, etc... Ik weet dat velen misschien denken: maar Cusco is zoooo toeristisch... idd, maar er is zoveel meer to it dan dat en eens je hier een tijdje verblijft openen zich deuren die de normale toerist niet binnenkomt... Cusco bruist, en niet enkel door de toeristenstroom!
Kortom, ik voel me hier thuis, vertrouwd en merk dat dit hetgene is waar ik al een tijdje naar op zoek was... Cusco is my hometown!
En dat zal het nog een tijdje zijn, tot ergens in juli, wanneer 3 meisjes aankomen en me zullen verblijden met hun gezelschap... iets waar ik al ontzettend hard naar uitkijk en dat er snel aankomt (want als je je goed voelt, en je hoofd gevuld zit met projecten en ideeen, dan vliegt de tijd...)
Ik hou het voorlopig hierbij. Nieuwtjes worden gemeld :)
Een knuffel aan allen,
settel-isa
ps: fotos van Las Chullpas en mijn stekje in Cusco kan je op mijn vertrouwde flickr site bewonderen: www.flickr.com/photos/mwoi
Saturday, April 26, 2008
From one family to the next
Buen dia!
Het is weer een hele tijd geleden dat ik nog een verhaaltje op mijn blog gepost heb... en in tegenstelling tot mijn vorige bericht, is geen nieuws deze keer wél goed nieuws.
Het voelt te raar en te lang geleden om alles nog uitvoerig te beschrijven vanaf Salta, waar ik jullie achterliet (sjeeeeezes, ik zit ondertussen twee landen en evenveel maanden verder), maar ik wil jullie toch niet onthouden van mijn avonturen...
De algemene tendens van die voorbije maanden kan ik het best beschrijven als 'van de ene familie in de andere rollen, me echt goed en mezelf voelen en een fijne tijd beleven'.
Nadat we Jorge en Javi in Salta uitgezwaaid hadden, verkende ik verder het noorden van Argentinie, samen met Maximo en Cono. Salta was de laatste 'grote' stad die we achter ons lieten, en met plezier inruilden voor de sympathieke en prachtig gelegen kleine dorpjes Purmamarca, Tilcara, Humahuaca, Iruya en tenslotte Yavi. De omringende natuur is van buiten deze wereld, met de Cerro de los siete colores in Purmamarca, de Salinas Grandes (zoutvlaktes waarvan mijn heup en linkerbovenbeen de hardheid getest hebben met een eerste Argentijnse x-ray op zak; jiha), oude ruines in Tilcara, de schitterende roodkleurige quebrada de Humahuaca, de immense rotsgebergten en groene valleien van Iruya - het dorpje waar de weg en het transport op wielen (behalve karren) eindigt en het mystieke en barmhartige en feeërieke begint- ; en Yavi, een gem op de vluchtweg van La Quiaca...
Naast fantastische ontmoetingen met de Argentijnse natuur, kon ook die met de Argentijnse cultuur niet ontbreken... op campings werden al snel vriendschapsbanden gesmeed, peña's met overheerlijk eten en authentieke folklore werden bezocht, bars werden onveilig gemaakt en tot in de vroege uurtjes babbelden we gezellig met de locals and touristas alike. In Iruya werd ons trio opnieuw uitgebreid tot een vijftal, met de kennismaking met Lian, een atypisch Israelisch meisje en Roger, een grappige kerel uit Barcelona. Elkaar leren kennen in Bariloche, waren beiden ondertussen al zo'n 2 maand samen onderweg.
La Quiaca, in dit grensdorp eindigde mijn Argentijnse avontuur en werd de familie weer een trio: samen met Roger en Lian ging ik nieuwe ervaringen in Bolivia tegemoet, terwijl Cono en Maximo nog enkele dagen genoten van Noord-Argentinie en van 2 nieuw ontmoette chicas ;)
Welgeteld een halve dag reisden we verder als een trio van La Quiaca via Villazon naar Tupiza, onze eerste stop in Bolivia zo'n 80km ten noorden van de grens. In Tupiza vonden we de perfecte partners voor een 4daagse jeeptocht naar Uyuni, via schitterende witte, blauwe en rode lagunas met flamingos, desolate woestijnlandschappen met mysterieuze rotsformaties en uiteraard de giganteske Salar. Die perfecte partners waren Rachel en Ofir, een Israelisch koppel dat via min of meer dezelfde route als ik vanuit BsAs al zo'n 4maand onderweg was. Opnieuw een nieuw vijftal, en een nieuwe familie.
De 4daagse trip was een onvergetelijke, bijna irreële of surreële ervaring en staat zeker in de top 3 van mijn 'mooiste onvergetelijkste fantastischste dinges tijdens mijn reis'. Veel tijd om over deze aardse schoonheid na te denken had ik echter niet, want ik moest me al reppen naar La Paz, waar mijn ouders de volgende nacht met de grote ijzeren vogel zouden neerstrijken. Met plezier checkte ik in in Hotel Rosario, in een fijne buurt 'downtown' La Paz en genoot ik ervan mijn rugzak helemaal leeg te maken, mijn was te laten doen, een zalige douche te nemen, kabeltv te kunnen kijken en gezellig een grote kamer voor mij alleen te hebben ;)
Maar niet voor lang dus, want op 16maart om 00u20 sochtends kwamen daar twee vermoeide mensjes me in hun armen sluiten op de luchthaven: deze keer écht familie... Wat was ik blij met hun komst, ik had er toch echt wel heel lang naar uitgekeken.
Samen verkenden we de straatjes van La Paz: wat een zalige stad vind ik dat, echt één grote marktplaats met vele authentiek geklede madammetjes met bolhoed (cholitas genaamd). De 2.5 week die ik samen met mama en papa doorbracht waren goed gevuld, met een strak en - voor mijn gewoonte - best vermoeiend reisschema: van La Paz ging het naar het mooie Copacabana en ontzettend mooie en bijna idylische Isla del Sol in het Titicacameer, wat meteen de laatste stop in Bolivie werd. Bolivie heeft mijn hart gestolen, en ik vind het dan ook jammer dat ik er niet langer heb kunnen verblijven... maar onze reis ging verder, richting Puno en Cuzco, met de supermooie heilige vallei, de terrasbouw in Pisaq en Moray, de zoutmijnen van Maras, de ruines van Saqsayhuaman en Qorikancha, de fijne stad van Cuzco zelf en natuurlijk last but definitely not least Macchu Picchu! Ook als je het voor de tweede keer ziet, blijft dit wereldwonder bijzonder indrukwekkend, ondanks de enige dag regen en mist die speciaal voor deze gelegenheid was uitgekozen ;)
Na Cuzco bezochten we de witte stad Arequipa (waar we ook lekkere steak en pannenkoeken aten, mjammie). Jammergenoeg hadden we geen tijd voor de Colca Canyon, die nog op me staat te wachten... En dan werd het nog enkele dagen chillen en genieten langs de Peruaanse kust, met zon en warme temperaturen; en sandboarden en buggies in Huacachina, een zwembad en veel te zoete wijn proeven in Ica, vreemde figuren en lijnen in Nazca, allemaal beesjes op de Ballestaseilanden en de overweldiging van een grootstad met chique shoppingcentras en restaurants in Lima.
En toen kwam de dag dat de mammie en de pappie alweer in de buik van die grote ijzeren vogel verdwenen, en ver weg van me vandaan vlogen... 'This is the end', dacht ik, het einde van familie en vrienden en fijn gezelschap om me heen... 'vanaf nu sta ik er weer helemaal alleen voor, weer helemaal alleen die bus op, ergens op een totaal vreemde plek toekomen en mijn weg moeten zoeken...'
HELP... i need somebody... HELP... not just anybody... HELP you know i need someone... HEEELP
Zo voelde ik me die bewuste namiddag, die avond zou ik de nachtbus nemen naar Huaraz, een bergdorp waarvan ik niet meer wist dan dat het in de bergen was... Ik was even helemaal verloren...
... maar niet voor heel lang, want in de busterminal net voor het opstappen, kwam ik daar een bekend gezicht tegen: Ofra, een israelisch meisje dat ik maanden eerder in Mendoza had ontmoet. HOERA! Tranen waren tegen de volgende ochtend opgedroogd en vergeten, en Ofra bracht me naar hostal Caroline, dat haar meerdere malen aangeraden was. En zo rolde ik opnieuw in een familie... de familie van het hostel alsook de mensen die ik daar ontmoette zorgden voor een onvergetelijke sfeer...
En in datzelfde hostel ben ik nu al bijna een maand, waarin avontuur als paardrijden, rockclimbing en een heuse trektocht (zie volgende bericht) afgewisseld worden met relaxdagen, gezellig samen eten en koken, koffies en milkshakes drinken en puzzels maken in Cafe California, haken en breien, lezen en films kijken. Ik voel me hier echt helemaal thuis... bijna een deel van de familie...
... een familie die ik bijna verlaat... op weg naar de volgende thuis, in Urubamba, waar ik 2 maand zal verblijven en werken in Las Chullpas... bij Chalo en Leonie en de kiendjes... Tot dan!
Het is weer een hele tijd geleden dat ik nog een verhaaltje op mijn blog gepost heb... en in tegenstelling tot mijn vorige bericht, is geen nieuws deze keer wél goed nieuws.
Het voelt te raar en te lang geleden om alles nog uitvoerig te beschrijven vanaf Salta, waar ik jullie achterliet (sjeeeeezes, ik zit ondertussen twee landen en evenveel maanden verder), maar ik wil jullie toch niet onthouden van mijn avonturen...
De algemene tendens van die voorbije maanden kan ik het best beschrijven als 'van de ene familie in de andere rollen, me echt goed en mezelf voelen en een fijne tijd beleven'.
Nadat we Jorge en Javi in Salta uitgezwaaid hadden, verkende ik verder het noorden van Argentinie, samen met Maximo en Cono. Salta was de laatste 'grote' stad die we achter ons lieten, en met plezier inruilden voor de sympathieke en prachtig gelegen kleine dorpjes Purmamarca, Tilcara, Humahuaca, Iruya en tenslotte Yavi. De omringende natuur is van buiten deze wereld, met de Cerro de los siete colores in Purmamarca, de Salinas Grandes (zoutvlaktes waarvan mijn heup en linkerbovenbeen de hardheid getest hebben met een eerste Argentijnse x-ray op zak; jiha), oude ruines in Tilcara, de schitterende roodkleurige quebrada de Humahuaca, de immense rotsgebergten en groene valleien van Iruya - het dorpje waar de weg en het transport op wielen (behalve karren) eindigt en het mystieke en barmhartige en feeërieke begint- ; en Yavi, een gem op de vluchtweg van La Quiaca...
Naast fantastische ontmoetingen met de Argentijnse natuur, kon ook die met de Argentijnse cultuur niet ontbreken... op campings werden al snel vriendschapsbanden gesmeed, peña's met overheerlijk eten en authentieke folklore werden bezocht, bars werden onveilig gemaakt en tot in de vroege uurtjes babbelden we gezellig met de locals and touristas alike. In Iruya werd ons trio opnieuw uitgebreid tot een vijftal, met de kennismaking met Lian, een atypisch Israelisch meisje en Roger, een grappige kerel uit Barcelona. Elkaar leren kennen in Bariloche, waren beiden ondertussen al zo'n 2 maand samen onderweg.
La Quiaca, in dit grensdorp eindigde mijn Argentijnse avontuur en werd de familie weer een trio: samen met Roger en Lian ging ik nieuwe ervaringen in Bolivia tegemoet, terwijl Cono en Maximo nog enkele dagen genoten van Noord-Argentinie en van 2 nieuw ontmoette chicas ;)
Welgeteld een halve dag reisden we verder als een trio van La Quiaca via Villazon naar Tupiza, onze eerste stop in Bolivia zo'n 80km ten noorden van de grens. In Tupiza vonden we de perfecte partners voor een 4daagse jeeptocht naar Uyuni, via schitterende witte, blauwe en rode lagunas met flamingos, desolate woestijnlandschappen met mysterieuze rotsformaties en uiteraard de giganteske Salar. Die perfecte partners waren Rachel en Ofir, een Israelisch koppel dat via min of meer dezelfde route als ik vanuit BsAs al zo'n 4maand onderweg was. Opnieuw een nieuw vijftal, en een nieuwe familie.
De 4daagse trip was een onvergetelijke, bijna irreële of surreële ervaring en staat zeker in de top 3 van mijn 'mooiste onvergetelijkste fantastischste dinges tijdens mijn reis'. Veel tijd om over deze aardse schoonheid na te denken had ik echter niet, want ik moest me al reppen naar La Paz, waar mijn ouders de volgende nacht met de grote ijzeren vogel zouden neerstrijken. Met plezier checkte ik in in Hotel Rosario, in een fijne buurt 'downtown' La Paz en genoot ik ervan mijn rugzak helemaal leeg te maken, mijn was te laten doen, een zalige douche te nemen, kabeltv te kunnen kijken en gezellig een grote kamer voor mij alleen te hebben ;)
Maar niet voor lang dus, want op 16maart om 00u20 sochtends kwamen daar twee vermoeide mensjes me in hun armen sluiten op de luchthaven: deze keer écht familie... Wat was ik blij met hun komst, ik had er toch echt wel heel lang naar uitgekeken.
Samen verkenden we de straatjes van La Paz: wat een zalige stad vind ik dat, echt één grote marktplaats met vele authentiek geklede madammetjes met bolhoed (cholitas genaamd). De 2.5 week die ik samen met mama en papa doorbracht waren goed gevuld, met een strak en - voor mijn gewoonte - best vermoeiend reisschema: van La Paz ging het naar het mooie Copacabana en ontzettend mooie en bijna idylische Isla del Sol in het Titicacameer, wat meteen de laatste stop in Bolivie werd. Bolivie heeft mijn hart gestolen, en ik vind het dan ook jammer dat ik er niet langer heb kunnen verblijven... maar onze reis ging verder, richting Puno en Cuzco, met de supermooie heilige vallei, de terrasbouw in Pisaq en Moray, de zoutmijnen van Maras, de ruines van Saqsayhuaman en Qorikancha, de fijne stad van Cuzco zelf en natuurlijk last but definitely not least Macchu Picchu! Ook als je het voor de tweede keer ziet, blijft dit wereldwonder bijzonder indrukwekkend, ondanks de enige dag regen en mist die speciaal voor deze gelegenheid was uitgekozen ;)
Na Cuzco bezochten we de witte stad Arequipa (waar we ook lekkere steak en pannenkoeken aten, mjammie). Jammergenoeg hadden we geen tijd voor de Colca Canyon, die nog op me staat te wachten... En dan werd het nog enkele dagen chillen en genieten langs de Peruaanse kust, met zon en warme temperaturen; en sandboarden en buggies in Huacachina, een zwembad en veel te zoete wijn proeven in Ica, vreemde figuren en lijnen in Nazca, allemaal beesjes op de Ballestaseilanden en de overweldiging van een grootstad met chique shoppingcentras en restaurants in Lima.
En toen kwam de dag dat de mammie en de pappie alweer in de buik van die grote ijzeren vogel verdwenen, en ver weg van me vandaan vlogen... 'This is the end', dacht ik, het einde van familie en vrienden en fijn gezelschap om me heen... 'vanaf nu sta ik er weer helemaal alleen voor, weer helemaal alleen die bus op, ergens op een totaal vreemde plek toekomen en mijn weg moeten zoeken...'
HELP... i need somebody... HELP... not just anybody... HELP you know i need someone... HEEELP
Zo voelde ik me die bewuste namiddag, die avond zou ik de nachtbus nemen naar Huaraz, een bergdorp waarvan ik niet meer wist dan dat het in de bergen was... Ik was even helemaal verloren...
... maar niet voor heel lang, want in de busterminal net voor het opstappen, kwam ik daar een bekend gezicht tegen: Ofra, een israelisch meisje dat ik maanden eerder in Mendoza had ontmoet. HOERA! Tranen waren tegen de volgende ochtend opgedroogd en vergeten, en Ofra bracht me naar hostal Caroline, dat haar meerdere malen aangeraden was. En zo rolde ik opnieuw in een familie... de familie van het hostel alsook de mensen die ik daar ontmoette zorgden voor een onvergetelijke sfeer...
En in datzelfde hostel ben ik nu al bijna een maand, waarin avontuur als paardrijden, rockclimbing en een heuse trektocht (zie volgende bericht) afgewisseld worden met relaxdagen, gezellig samen eten en koken, koffies en milkshakes drinken en puzzels maken in Cafe California, haken en breien, lezen en films kijken. Ik voel me hier echt helemaal thuis... bijna een deel van de familie...
... een familie die ik bijna verlaat... op weg naar de volgende thuis, in Urubamba, waar ik 2 maand zal verblijven en werken in Las Chullpas... bij Chalo en Leonie en de kiendjes... Tot dan!
Subscribe to:
Posts (Atom)
